ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงชิงเยว่ก็ถามอีกคำถามหนึ่งว่า "ซอมบี้แข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง?"
หนานกงจ้าวตอบกลับ "ผักสดสองจิน"
เจียงชิงเยว่ "ตกลง"
หนานกงจ้าวตอบกลับ "การกลืนกินเนื้อเลือดสดๆ จะทำให้เติบโตได้อย่างรวดเร็ว แต่ถ้าไม่กลืนกิน ก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ช้าๆ ด้วยพลังน้ำแข็ง"
"ราชาซอมบี้โดยกำเนิดมีพรสวรรค์เฉลียวฉลาด ดั่งอัจฉริยะทางวิทยายุทธ์ในหมู่มนุษย์ ต่อให้ไม่เคยกลืนกินเนื้อเลือด การแข็งแกร่งขึ้นด้วยการดูดซับพลังน้ำแข็งเพียงอย่างเดียวก็เร็วกว่าซอมบี้ธรรมดาหลายเท่านัก"
เจียงชิงเยว่ "รู้แล้ว ขอบคุณมาก เดี๋ยวเย็นนี้จะส่งกะโหลกศีรษะราชาซอมบี้กับผักไปให้"
"พี่เสี่ยวเยว่ มากินข้าวได้แล้ว"
"มาแล้ว"
หลังกินข้าวเสร็จ เจียงชิงเยว่ก็เล่าเรื่องที่ได้มาจากหนานกงจ้าวให้ฟัง
"งั้นเราไปหาซอมบี้ที่เมืองอื่นกันไหม?" หลงจิ่วซิงถาม
เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็มองด้วยความคาดหวัง
คริสตัลแกนซอมบี้ทำให้พวกมันเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
คริสตัลที่สี่คนฆ่ามาทั้งวันทั้งคืน ทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองไล่ตามเจียงชิงเยว่กับหลงจิ่วซิง สองยอดฝีมืออันดับต้นๆ ทันอย่างรวดเร็ว
นี่แค่คริสตัลระดับหนึ่ง ถ้าเป็นระดับสองล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้นเจียงชิงเยว่ยังมีมิติส่วนตัว สี่คนล้วนมีพลังแข็งแกร่ง โอกาสออกเดินทางไกลก็มีพร้อมสมบูรณ์
แต่ท่ามกลางสายตาคาดหวังสามคู่ เจียงชิงเยว่กลับส่ายหน้า
"ออกเดินทางไกลแล้วไม่สะดวกสารพัดอย่าง แถมแต่ละเมืองน่าจะมีฐานใหญ่ๆ อยู่หลายแห่ง"
"อย่างที่เรารู้จัก ทีมยุคสิ้นโลกฉันคือราชาแห่งเมืองเฉวียนสุย ฐานทัพป้าเวยแห่งเมืองหยุนโหยว ล้วนเป็นกลุ่มที่มีพลังแข็งแกร่ง จำนวนคนก็มาก"
"พวกเขามีคนคอยตระเวนโดยเฉพาะ แถมยังออกตามหาซอมบี้ พอพบเห็นก็จะฆ่าทิ้งทันที"
"เราก็ไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองเป็นเวลานาน แถมทุกคนก็แย่งชิงคริสตัลกัน ก็เลยง่ายที่จะเกิดความขัดแย้ง มีความขัดแย้งก็มีเรื่องยุ่งยาก ต่อให้เราลงมือฆ่าคนอื่นให้หมดเกลี้ยงก็ตาม"
หลงจิ่วซิงหน้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พ่นคำสองคำออกมาอย่างสุขุม "ฆ่าได้"
เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็พยักหน้าตามพร้อมกัน
ด้วยพลังการต่อสู้ของพวกเขาสี่คน ไม่ต้องคิดถึงจำนวนคนฝั่งตรงข้ามอีกแล้ว