เจียงชิงเยว่กำขวานในมือแน่น
ถึงอย่างไรก็มั่นใจได้ว่าหยูโยวตายแล้ว พวกนั้นจะต้องค้นหาในละแวกนี้อย่างละเอียด เกิดพบร่องรอยอะไรได้ก็อาจเจอที่หลบภัย เธอจึงต้องเตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ไว้ก่อน
แล้วเจียงชิงเยว่ก็ได้ยินเสียงคนสี่คนข้างนอกกำลังคาดเดากันอยู่
“ตามเวลาที่หัวหน้าส่งข้อความขอความช่วยเหลือ จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว”
“หัวหน้าเป็นคนหยิ่งแค่ไหน ถ้าไม่บาดเจ็บหนักจนเป็นอันตรายถึงชีวิต จะส่งข้อความขอความช่วยเหลือได้ยังไง?”
“ชื่อในอันดับหายไป ไม่ติดแม้แต่ร้อยคนแรก พวกนายว่าหัวหน้า...ไม่ใช่...”
ถึงแม้คำนั้นจะไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนก็เข้าใจโดยไม่ต้องมีใครอธิบายว่ามันหมายถึงอะไร
อากาศติดลบห้าสิบองศา คนบาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างนอกตั้งสองชั่วโมงเต็ม ไม่มีทางรอดชีวิตได้แน่นอน
แถมชื่อยังหายไปจากอันดับพลังเดี่ยวบุคคลโดยตรง
ถ้าเป็นพวกท้ายๆ แถว พวกเขาอาจยังคิดว่า เป็นเพราะมีคนพลังเพิ่มขึ้นแล้วถูกดันออกไปนอกร้อยคนแรกก็ได้
แต่หยูโยวเป็นใคร?
ผู้แข็งแกร่งค่าพลัง 888 ต่อให้เหลือลมหายใจสุดท้ายก็ยังมีแรงสู้ได้ ค่าพลังยังไงก็ต้องสูงกว่าพวกที่ได้อันดับ 90 กว่าๆ อยู่ดี จะหลุดจากอันดับไปได้ยังไง
คนพวกนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง มีคนเสนอว่า “เราหาแยกกันดีกว่า ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องนำศพหัวหน้ากลับไปให้ได้”
“ใช่ๆ ถ้าไม่มีหัวหน้า พวกเราจะอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง”
“ไม่ว่ายังไง ก็ต้องหาให้เจอแล้วจัดการฝังให้ดีๆ”
“ถูกต้อง อยู่ก็ต้องเห็นตัว ตายก็ต้องเห็นศพ”
จากนั้นก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังอี ๆ แอ ๆ ฝีเท้าค่อนข้างระส่ำระสาย เจียงชิงเยว่ฟังไปฟังมาก็ไม่ได้ยินอีก คงเดินไปไกลแล้ว
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะปลอดภัยแล้ว
เวลามีจำกัด เธอแค่เก็บกวาดร่องรอยตั้งแต่ข้างถนนมาจนถึงที่หลบภัย และบริเวณที่เธอใช้ชีวิตประจำวันเท่านั้น
ที่ไกลออกไปและเส้นทางที่หยูโยวเคยเดินไปนั้น เธอไม่รู้ และก็ไม่มีทางไปเก็บกวาดได้
ก็คือแถวนี้เป็นจุดสุดท้ายที่หยูโยวหายตัวไป ร่องรอยมาถึงก็ขาดตอน คนพวกนั้นจะต้องหาวิธีทุกทางเพื่อค้นให้ละเอียดแหงๆ
ประตูที่หลบภัยนี้เป็นตอนที่พ่อว่างๆ ค่อยๆ ทำไว้เอง เดิมก็ไม่คิดว่าจะได้ใช้สักวัน ทำไว้ค่อนข้างลวกๆ