"จี๊จี๊ จี๊ จี๊จี๊!"
เจ้าขนฟูทั้งตัวแทบจะมุดลงไปในชาม มันกินไปพลางส่งเสียงครางพึงพอใจไปพลาง
เสียงนั้นฟังดูสดใสร่าเริง ฟังแค่เสียงก็รู้ว่าเจ้าน้อยพอใจกับชามบะหมี่เนื้อวัวนี้มาก
เป็นไปตามที่เจียงชิงเยว่คาดไว้ เจ้าตัวนี้รูปร่างเล็ก ความจุท้องก็น้อยไปด้วย บะหมี่เนื้อวัวถ้วยเล็กๆ ถ้วยเดียวก็ทำให้มันอิ่มจนพุงกางแล้ว
เจียงชิงเยว่เก็บชามออกไป แล้วชี้ไปที่กองฟืนที่วางซ้อนกันอยู่ "งั้นฟืนพวกนี้ก็เป็นของฉันแล้วนะ ฉันจะขนเข้าไปข้างใน"
เจ้าขนฟูยกอุ้งเท้าโบกไม้โบกมืออย่างใจกว้าง
เพียงแต่ท้องที่ป่องกลมประกอบกับรูปร่างอันเล็กกะทัดรัด อุ้งเท้าเล็กๆ ที่โบกไปมานั้น ไม่มีความน่าเกรงขามแม้แต่น้อย กลับดูตลกขบขันเสียด้วยซ้ำ
เจียงชิงเยว่กลั้นยิ้ม เห็นมันนอนหมอบนิ่งอยู่กับพื้น ก็ไม่ได้ไล่มัน เธอขนฟืนทั้งหมดเข้าไปในที่หลบภัย
ไม้แต่ละท่อน ขนาดหนาบางไม่เท่ากัน แต่ความยาวกลับราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดมา เรียบร้อยสม่ำเสมอเสียยิ่งกว่าที่เธอตัดเองเสียอีก
หลังจากขนฟืนเข้าไปแล้ว พื้นที่ในที่หลบภัยไม่พอใช้ เจียงชิงเยว่จึงแบกดินที่ขุดไว้ออกไปเททิ้ง แล้วเก็บถุงกลับมา
เธอกลับมาที่หน้าประตูบ้าน ก็พบว่าเจ้าขนฟูจากไปตอนไหนไม่รู้แล้ว
พอกลับเข้าไปในที่หลบภัย เธอก็เริ่มวางแผนใหม่ทันที
เดิมทีเธอตั้งใจจะขุดดินหนึ่งวัน ตัดฟืนหนึ่งวัน แต่ดูจากตอนนี้แล้ว สามารถปรับเปลี่ยนงานได้
มีเจ้าขนฟูช่วยตัดฟืน เธอก็สามารถทุ่มเทกำลังทั้งหมดให้กับการขยายที่หลบภัยได้ ยิ่งใหญ่ยิ่งดี
"แต่ เจ้าขนฟูนี่มันเป็นสัตว์อะไรกันแน่?"
"หน้าตาเหมือนกระต่ายมาก แต่กระต่ายบ้านไหนจะได้ฟันดีขนาดนั้น?"
"แถมข้างนอกนี่ลมเหนือหอนโหยหวน อุณหภูมิติดลบห้าสิบองศา กระต่ายธรรมดาโยนออกไปข้างนอก วินาทีเดียวก็แข็งตาย"
"เสี่ยวอี๋เสี่ยวอี๋ เจ้าตัวขาวๆ นี่มันคืออะไรหรือเปล่า?"
[ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านนายท่าน หากต้องการให้เสี่ยวอี๋ตรวจสอบ จะต้องให้เสี่ยวอี๋สแกนสิ่งของ และต้องชำระเหรียญการค้าหนึ่งเหรียญเจ้าค่ะ]
"ถ้างั้นก็ไม่เอา" เจียงชิงเยว่พอได้ยินว่าเสียเงินอีก ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวก็ยกเลิกความคิด
ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ของพิเศษ ต่อให้ตรวจสอบออกมา เธอก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี