มีเจียงชิงเยี่ยนเป็นผู้ช่วยตัวน้อย ชีวิตของเจียงชิงเยว่ก็เต็มอิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
ทุกวันเธอเปลี่ยนเมนูทำอาหารอร่อยๆ ให้เจียงชิงเยี่ยน หลังอาหารเช้า เจียงชิงเยี่ยนออกไปแทะต้นไม้ข้างนอก ด้วยรูปร่างที่เล็กของมัน การลำเลียงจึงลำบากมาก
เจียงชิงเยว่จึงให้มันแทะต้นไม้เสร็จแล้ววางไว้ในป่า ตกเย็นเจียงชิงเยว่ค่อยเข้าไปลำเลียงในป่าอีกที
ตัวเจียงชิงเยว่เองก็ไม่ได้อยู่ว่าง เวลาทั้งหมดของเธอส่วนใหญ่ใช้ไปกับการขยายที่หลบภัย
ดินจำนวนมากถูกขนออกไป ฟืนจำนวนมากถูกขนเข้ามา
คนหนึ่งกับกระต่ายหนึ่งตัวร่วมงานกันได้ไม่กี่วัน พื้นที่รวมของที่หลบภัยก็ขยายไปถึงเกือบ 300 ตารางเมตร
พื้นที่ที่ขยายใหม่ทั้งหมด ถูกกองเต็มไปด้วยฟืน
คืนวันที่ 31 กรกฎาคม
เจียงชิงเยว่ถือเชือกหนามัดหนึ่ง ไปถึงป่าตามเวลา: “อี๋เป่า อย่าแทะแล้ว มากินข้าวได้แล้ว”
ครืน! ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งล้มลงตามเสียง เจียงชิงเยี่ยนกระโดดหลบออกจากเศษไม้อย่างคล่องแคล่ว
“จี๊จี๊”
มันส่งเสียงตอบเจียงชิงเยว่เพียงสั้นๆ แล้วรีบแทะต้นไม้ที่เพิ่งล้มลงให้เป็นท่อนๆ หลายท่อนอย่างรวดเร็ว
เจียงชิงเยว่ก็ใช้เชือกมัดไม้อย่างคล่องแคล่ว ห่อไม้กองหนึ่ง มัดให้แน่นแล้วผูกปม เว้นระยะหนึ่งก็มัดไม้อีกกองหนึ่ง แล้วผูกปมอีก…
นี่คือวิธีที่เธอลองผิดลองถูกจนออกมาในช่วงไม่กี่วันที่อยู่กับอี๋เป่า เชือกเส้นใหญ่เส้นเดียวนี้สามารถมัดฟืนทั้งหมดที่เจียงชิงเยี่ยนแทะมาทั้งวัน แล้วลากกลับที่หลบภัยได้ในครั้งเดียว สะดวกสุดๆ ไปเลย
ตอนที่เจียงชิงเยี่ยนลากไม้ท่อนสุดท้ายมาถึง เจียงชิงเยว่ก็เพิ่งมัดปมสุดท้ายให้แน่นพอดี
ไม่ต้องให้เธอบอก เจียงชิงเยี่ยนขาหลังถีบหนึ่งที กระโดดหนึ่งครั้ง ขึ้นไปบนไหล่ของเธอ ขาหน้าทั้งสองข้างเกาะเส้นผมความยาวระดับปานกลางของเธอ
ปากส่งเสียง “จี๊จี๊จี๊” ไม่หยุด
พูดยาวเกินไป เจียงชิงเยว่ก็ฟังไม่รู้ว่ามันร้องอะไร
แต่เธอเน้นหลักการที่ว่าฟังไม่รู้เรื่องทุกประโยค แต่ตอบรับทุกประโยค
เจียงชิงเยี่ยน: “จี๊จี๊จี๊” (คืนนี้กินอะไร? ยังมีลูกชิ้นกลมๆ อีกไหม?)
เจียงชิงเยว่: “สบายใจได้ ฉันไม่เหนื่อย ด้วยพละกำลังตอนนี้ของฉัน ลากฟืนแค่นี้ สบายมาก”