คืนนั้นเจียงชิงเยว่และพวกทรมานแทบแย่ ซอมบี้เจ็ดตัวถูกมัดไว้หน้าประตู ส่งเสียงหอนโหยหวนทั้งคืน ไม่มีหยุดแม้แต่วินาทีเดียว
สุดท้าย สองใหญ่สองเล็กล้วนลุกขึ้นมาพร้อมตาหมีแพนด้า
หลงจิ่วซิงออกไปตบหน้าซอมบี้ระดับสองตัวนั้นหนึ่งฉาด
"โอ๊วว์~ ฮะฮะฮะ แหะแฮ่ ๆ ๆ..."
หลังจากโดนตบ ซอมบี้ระดับสองตัวที่ใกล้จะเป็นราชาซอมบี้ตัวนี้ยิ่งส่งเสียงน่าเกลียดกว่าเดิม
หลงจิ่วซิง: "..."
เจียงชิงเยว่ลูบหน้าผาก ตักน้ำสะอาดช่วยเธอล้างมือ: "ฟังนะ เราไม่เอาเรื่องกับซอมบี้"
"เอาล่ะ เช้านี้ไม่ต้องทำอาหาร" เจียงชิงเยว่พูดพลางหยิบขนมปังที่ใกล้จะหมดอายุออกมาหลายชิ้น รินน้ำอุ่นให้คนละแก้ว ถือว่าเคลียร์มื้อเช้าไป
กินไปกินมาอยู่ ๆ เธอก็หัวเราะขึ้นมา
"จิ๊กจิ๊ก?" เป็นอะไรหรือ?
หลงจิ่วซิงและเจ้าหนูน้อยก็หันมามองด้วย
เจียงชิงเยว่ส่ายหน้า: "ไม่มีอะไร แค่คิดถึงที่แม่ฉันเคยเล่าให้ฟังว่า เธอซื้อแอปเปิลหนึ่งกล่องให้คุณยาย คุณยายไม่ยอมกิน พอเห็นแอปเปิลเริ่มเน่า รู้ว่าเก็บไว้อีกไม่ได้แล้ว ก็ตัดเน่าทิ้งครึ่งหนึ่ง แล้วกินส่วนที่ดี"
"เน่าลูกหนึ่งก็กินลูกหนึ่ง สุดท้ายกินแอปเปิลเน่าทั้งกล่อง"
"ตอนนี้ฉันก็เหมือนคุณยาย เก็บขนมปังไว้ไม่ยอมกิน พอเห็นว่าใกล้หมดอายุ หรือแม้แต่หมดอายุแล้ว ถึงค่อยเอามากิน"
"ติดนิสัยคนรุ่นเก่ามาด้วยแหละ ถ้าคุณยายยังอยู่ ต้องชมแน่ว่าฉันรู้จักถนอมของ"
หลงจิ่วซิงและสองตัวเล็กกระพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าจุดตลกของเธออยู่ตรงไหน
ทั้งสามคนล้วนไม่มีแม่ไม่มียาย พอฟังจบก็ไร้ความรู้สึกใด ๆ ในใจ
เจียงชิงเยว่พูด: "ไปกันเถอะ เราไปหาที่เลี้ยงซอมบี้กัน ปล่อยให้มันร้องแบบนี้ต่อไป เราก็ไม่ต้องนอนหลับกันพอดี"
เจียงชิงเยว่คุ้นเคยพื้นที่แถวนี้เป็นอย่างดี ในใจมีจุดหมายอยู่ในหัวแล้ว
ต้องไม่ใกล้ที่หลบภัยเกินไป ไม่อย่างนั้นพอฝูงซอมบี้ขยายใหญ่ ซอมบี้เป็นร้อยเป็นพันตัวพร้อมกันหอนโวยวาย ฉากนั้นคิดหน่อยก็เครียดแล้ว
ที่สำคัญคือเจ้าพวกนี้ส่งกลิ่นเหม็น ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้
เพิ่งออกจากที่หลบภัยมาได้ไม่ไกล ซอมบี้ระดับสองตัวนั้นดันไม่เดินต่อซะงั้น
เจียงชิงเยว่ไม่ปล่อยตามใจ รีบเหวี่ยงโซ่คล้องคอไป
โดนตีหนึ่งที ซอมบี้หลายตัวกลับเริ่มถอยหลัง