ฉินคุนทั้งสามคนยอมรับคำขอโทษของเด็กหนุ่มสี่คน และแสดงความใจกว้างให้อภัยพวกเขาอย่างง่ายดาย
ฉินผิงยังทำหน้าน่าสงสารบอกว่า ขอแค่ต่อไปอย่ามารังแกพวกเขาอีกก็พอ พวกเขาไม่อยากทะเลาะวิวาท แค่อยากตั้งใจเรียน
ท่าทางเรียบร้อยน่าสงสารแบบนั้นทำให้จางซิ่วหลานอึ้งไปทีละนิด ใครสอนให้เป็นแบบนี้เนี่ย? เธอไม่เคยสอนนะ!
พอฉินผิงทำหน้าน่าสงสาร เด็กนักเรียนสี่คนนั้นก็โดนพ่อแม่ตีซ้ำอีกรอบ พ่อแม่ทั้งสี่คนในใจแค้นจริงๆ
เป็นเด็กเหมือนกัน ดูสิลูกบ้านคนอื่นเขาดีแค่ไหน เชื่อฟังแค่ไหน รักเรียนแค่ไหน
แล้วดูลูกตัวเองสิ สอบผ่านหรือยัง?
ออกจากโรงเรียนมา จางซิ่วหลานโบกมือลาพ่อแม่ทั้งสี่คน พอถึงคราวฉินอู่ ฉินอู่ขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“จางซิ่วหลาน อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป เรื่องนี้ยังไม่จบ”
“ฉันดีใจตรงไหน?” จางซิ่วหลานชี้ตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มกว้างอย่างสดใส
“เออๆ ใช่ ฉันดีใจแล้ว แต่เธอกล้าทำอะไรยังไง? มาทำฉันไหม? กล้าไหม?”
จางซิ่วหลานตบแก้มตัวเอง “ฉินอู่ ถ้าฉันกล้าจริงเธอก็ลองตีมาสิ กล้าไหม?”
ฉินอู่โกรธจนยกฝ่ามือขึ้น แต่เขาไม่กล้าตีจริงๆ กลัวว่าตีไปแล้วจะถูกส่งเข้าไป
ฉินกวงจงยังไม่ออกจากคุกเลย ถึงจางซิ่วหลานจะไม่เอาเรื่อง แต่สำนักงานรักษาความสงบไม่ยอมปล่อยตัว
ยังไงก็ต้องกักไว้ครึ่งเดือน ที่ได้แค่นี้ก็เพราะจางซิ่วหลานไม่เอาเรื่องแล้ว
ถ้าจางซิ่วหลานจับไม่ปล่อย คิดว่าฉินกวงจงอย่างน้อยก็ต้องติดสามปีขึ้นไป