จางซิ่วหลานพูดถึงการแยกบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน เงินเหล่านั้นไม่ได้แบ่งให้แม่ลูกสี่คนแม้แต่สลึงเดียว เธอก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจ ถือว่าเงินนั้นเป็นค่าเลี้ยงดูตอนแก่ของสองตายาย
แต่ตอนนี้บ้านใหญ่กับบ้านสามของตระกูลฉินหามรุมเร้าเรียกร้องจะแยกบ้านแยกเงิน มันเกี่ยวกับแม่ลูกสี่คนของพวกเธอที่ไหน?
ฉินหย่าจู่นี่มันไร้ยางอายจริง ๆ ไปดักด่าลูก ๆ เธอกลางทาง ยังพาคนมาทำร้ายเด็กสามคนอีก นี่มันรังแกกันเกินไป ไม่มีความเป็นคนเอาเสียเลย!
ครูใหญ่หวงได้ยินแล้วกำหมัดแน่น มองจางซิ่วหลานด้วยสายตาเจือตำหนิ อดพูดไม่ได้:
"เงินตั้งมากมาย จะบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาได้ยังไง? นั่นมันส่วนที่พวกเธอควรได้นะ"
"เฮ้อ ครูใหญ่ไม่รู้หรอก ถ้าฉันกล้าเอาเงินนั้น พวกเขาก็จะยื้อไม่ยอมแยกบ้าน"
"แต่ถ้ายังไม่แยกบ้าน แม่ลูกสี่คนเราก็อยู่ไม่รอดแล้ว"
จางซิ่วหลานชี้ไปที่เด็กสามคน "ดูเด็กสามคนซิ ผอมจนเหลือแต่กระดูกไม่เกินจริงเลย"
"แล้วดูฉันอีก" จางซิ่วหลานชี้ไปที่แผลบนหัวตัวเอง "ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอดเลยนะ"
"เกินไป เกินไปจริง ๆ!" ครูใหญ่หวงกำหมัด มองตาจางซิ่วหลานแล้วพูดอย่างจริงจัง:
"สหายจางซิ่วหลาน วางใจได้ เรื่องนี้โรงเรียนจะจัดการอย่างจริงจัง ไม่ให้แค่ขอโทษ ยังต้องแจ้งตำหนิด้วย"
"อ้อ แล้วต้องเรียกผู้ปกครองด้วย เด็กโตขนาดนั้นมารังแกเด็กเล็ก three คน พวกเขา พวกเขาไม่รู้จักอายจริง ๆ"