ด้วยความเป็นผู้หญิงและเป็นแม่เหมือนกัน ผู้อำนวยการหวังจึงเข้าใจความลำบากของจางซิ่วหลานในตอนนี้
ผู้อำนวยการหวังจึงช่วยจางซิ่วหลานจัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาล แล้วพากลับมายังเขตบ้านพักของโรงงานเหล็กกล้า
พอเข้าสู่เขตบ้านพัก หลายคนก็เข้ามาทักทายพร้อมถามไถ่อาการของจางซิ่วหลาน อีกทั้งถามว่าทำไมไม่นอนโรงพยาบาลเพิ่มอีกสองวัน
จางซิ่วหลานยิ้มแห้ง ๆ มองเด็กสามคน ไม่พูดอะไร แต่เหมือนพูดไปหมดแล้ว
เมื่อถึงบ้านตระกูลฉิน ประตูใหญ่ปิดสนิท ผู้อำนวยการหวังเคาะอยู่นานจึงมีคนตอบรับ
เฉียนต้าจวี๋เปิดประตูบ้าน หน้าตาบูดบึ้ง พอเห็นจางซิ่วหลานก็ชี้หน้าก็ด่า
“อีแสกหน้า แยกบ้านกันแล้ว ยังจะมาบ้านฉันอีกทำไม?”
มองแม่สามีใจโหดที่ไร้เหตุผล จางซิ่วหลานหน้านิ่งถาม “งั้นฉันไปก็ได้?”
“ไปเลย ไปเลย! บ้านฉันไม่ต้อนรับแก!” เฉียนต้าจวี๋เชิดหน้าไว้ท่าทางสะใจ
เฉียนต้าจวี๋คิดว่ายังไงเธอก็ยังบังคับจางซิ่วหลานได้ เธอจะริบข้าวของของจางซิ่วหลานให้หมด
แต่แล้ว คำพูดต่อมาของจางซิ่วหลานก็ทำให้เฉียนต้าจวี๋สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“อุ๊ย ฉันเวียนหัวจัง ฉันจะขอให้ผู้กองหลินตรวจสอบให้ละเอียด ต้องเอาผิดคนที่ตีฉันให้ได้”
“แกหยุด! ห้ามไป!” เฉียนต้าจวี๋รีบวิ่งไปปิดหน้าจางซิ่วหลาน กางแขนขวางไว้
ผู้อำนวยการหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองแล้วได้แต่กลอกตา พูดออกมาอย่างอดไม่ได้ “ป้าเฉียน แม่ลืมไปแล้วหรือไง ฉินกวงจงยังถูกควบคุมตัวอยู่ที่สำนักงานรักษาความสงบ