ร่างเดิมต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าให้คนทั้งบ้านในตระกูลฉิน พอทำอาหารเช้าเสร็จก็ต้องซักผ้าให้คนทั้งบ้าน
ไม่ใช่แค่ซักผ้าให้พ่อแม่สามี แต่ยังรวมถึงผ้าของพี่สามีและน้องสามีด้วย แม้แต่กางเกงในของพี่สะใภ้ก็เป็นหน้าที่ของร่างเดิมต้องซัก
จางซิ่วหลานคิดถึงภาพนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ ช่างรังแกกันเหลือเกิน
พอซักผ้าเสร็จก็ได้เวลาทำอาหารเที่ยง พอวุ่นวายกับอาหารเที่ยงเสร็จ พอทุกคนในบ้านแยกย้ายกันไปทำงานไปเรียน เฉียนต้าจวี๋ก็จะบังคับให้ร่างเดิมทากล่องกระดาษหาเงิน
เงินที่ได้จากการทากล่องกระดาษก็ไม่ได้ตกถึงมือร่างเดิมสักนิด ถูกเฉียนต้าจวี๋เอาไปหมด ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกด่าว่าเป็นผู้หญิงขี้เกียจอีก
จริง ๆ แล้วไม่มีเวลาได้หยุดพักเลยแม้แต่วันเดียว คนในตระกูลฉินก็อดทนดูร่างเดิมอยู่นิ่งไม่ได้ ทุกวันตื่นไก่โห่ นอนดึกกว่าโขยงหมา!
จางซิ่วหลานสูดหายใจลึก กดความแค้นในใจลงไป ไม่คิดถึงอดีตของร่างเดิมอีกต่อไป สายตาของเธอเลื่อนไปที่จี้ไม้กันภัย
กัดฟันแน่น จางซิ่วหลานหยิบเข็มเย็บผ้าออกมาจากตัว แล้วแทงลงที่นิ้ว ความเจ็บทำให้ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
มองเห็นเลือดสีแดงไหลออกมาจากปลายนิ้ว จางซิ่วหลานรีบหยดเลือดลงบนจี้ไม้กันภัย กลัวว่าเลือดจะไม่พอ เธอจึงกดแผลลงบนจี้ไม้กันภัย
ขอแค่จี้ไม้กันภัยกลายเป็นพลังพิเศษได้ ต่อให้ต้องเสียเลือดไปหลายร้อยมิลลิลิตรเธอก็ยอม
ยังไงก็เถอะ เธออยากได้พลังพิเศษสักอย่าง
ราวกับตอบรับความปรารถนาของจางซิ่วหลาน เธอรู้สึกว่ามีแสงสีขาววาบผ่านตาไป ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง