จางซิ่วหลานย้ายเข้าบ้านเลขที่ 5 ได้ไม่นานก็ไม่ได้ริเริ่มเองทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านอะไรมากมาย
เจอกันก็แค่พยักหน้าทักทายกันผ่าน ๆ เท่านั้น สนิทด้วยจริง ๆ ก็มีแค่ครอบครัวของอาอวี้
จางซิ่วหลานรู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว ยังไงซะบ้านแม่ม่ายก็มีเรื่องให้คนนินทาเยอะ จางซิ่วหลานไม่อยากถูกใครเอาไปนินทาลับหลัง
ที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่มีแผนจะแต่งงานใหม่ ก็เลยไม่เปิดโอกาสให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีเธอได้
จางซิ่วหลานเปิดประตูบ้าน เข้าไปล้างหน้ามือก่อน แล้วค่อยนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อน
เธอรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว เติมน้ำพุวิญญาณลงไปเล็กน้อย แล้วก็ยกขึ้นดื่มอย่างมีความสุข
ดื่มไปได้ไม่ทันหมดแก้ว เสียงของคนในครอบครัวซุนก็ด่าทอกลับบ้านมา
หวังเหมยฮวาบ่นเรื่องบ้านไม่หยุดปาก บ้านมีอยู่แค่หนึ่งห้องครึ่ง มันอยู่กันไม่ไหวจริง ๆ นี่นา
พูดไปพูดมาก็เริ่มต่อว่าซุนหัวโตว่าไม่มีความสามารถ หาความสัมพันธ์อะไรก็ไม่ได้ ปล่อยให้โรงงานยึดบ้านคืนไปได้จริง ๆ
"พูดสิ แกทำงานอยู่ที่โรงงานเหล็กกล้ามาทั้งชีวิต ทำไมไม่สร้างความสัมพันธ์ไว้บ้างเลย
พอถึงเวลาจำเป็นจะให้ของขวัญก็ยังเข้าผิดที่ แกมัน... แกมัน!"
หวังเหมยฮวาโกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่แค้นว่าช่วงนั้นตามองบอดไปได้ยังไง ถึงได้เลือกไอ้แก่ที่ไร้ประโยชน์แบบนี้
ซุนหัวโตถูกบ่นจนหน้าแดงคอแดง "ใครเข้าผิดที่กัน? เขาเขาไม่ยอมช่วยเราทำเรื่องต่างหากล่ะ
บ้านนั่นมีคนเล็งไว้ตั้งนานแล้ว ไม่ใช่เรื่องของขวัญอะไรเลย"