ผู้กองหลินเดินฝ่าฝูงชนมาถึงที่เกิดเหตุการทะเลาะวิวาท แล้วถามเสียงดัง "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้ลงไม้ลงมือกัน?"
"ผู้กองหลิน คน ๆ นี้บุกรุกบ้านคนอื่น และยังสร้างความเสียหายให้กับกุญแจประตูห้องของชาวบ้านอีกด้วย" จางซิ่วหลานชี้ไปที่ซุนหมานชางแล้วตะโกนบอก
กล้าด่าฉันเหรอ ก็เตรียมตัวเข้าสถานีไปดื่มชากันได้เลย
"อะไรนะ? กล้าดีอย่างไรกัน" ผู้กองหลินมองไปที่ซุนหมานชางทันที สายตาคมกริบเช่นนั้นทำเอาซุนหมานชางถึงกับตัวสั่น
"ผมไม่ได้เป็นคนทำ ผมไม่ได้ทำ นี่มันบ้านของพี่ชายผม ผมเป็นน้องชายของเขา ไม่นับเป็นการบุกรุก"
ซุนหมานชางรีบแก้ตัว กลัวว่าจะถูกผู้กองหลินจับกุมตัว สายตาของผู้กองหลินช่างน่ากลัวจริง ๆ
"บ้า! ใครเป็นพี่แกกัน? ฉันตัดขาดความเป็นญาติกับพวกแกทั้งครอบครัวไปนานแล้ว พวกแกนี่แหละบุกรุกบ้านคนอื่น"
ซุนต้าจู้ได้สติ รีบชี้ไปที่ครอบครัวซุนหัวโตแล้วร้องเรียน "ผู้กองหลิน ผมจะแจ้งความ"
เข้าท่า! จางซิ่วหลานส่งสายตาชื่นชมให้ซุนต้าจู้
เมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนในห้อง จางซิ่วหลานจึงยกมือเคาะประตูแล้วเตือน "คนในห้อง ข้างนอกไม่เป็นไรนะ อย่าได้ร้อนใจไป"
"คุณเป็นใคร? ช่วยเปิดประตูให้ฉันหน่อยได้ไหม? ต้าจู้ของฉันเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บหรือเปล่า?"
ฟูเสี่ยวหงถามขึ้นอย่างร้อนรน เธอเป็นกังวลจริง ๆ กลัวว่าซุนต้าจู้จะมีอันเป็นไป
บ้านนี้ถ้าไม่มีซุนต้าจู้ค้ำจุนไว้ คงแตกสลายไปแล้ว
ผู้กองหลินได้ยินว่ายังมีคนอยู่ในห้อง ก็ไม่ได้รีบไต่สวนซุนหมานชาง แต่หันไปมองซุนต้าจู้แทน
ซุนต้าจู้รีบหยิบกุญแจออกมาวิ่งไปเปิดประตู พลางอธิบายไปด้วย