คราวนี้พี่น้องสามคนพลาดท่าอย่างหนัก แม้จะฝึกวิชามาระยะหนึ่งแล้ว แต่พอเจออันธพาลสองสามคนก็ยังสู้ไม่ได้
ก็เพราะวิ่งหนีเร็วเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคงถูกมัดตัวไปแล้ว ความกลัวตามมาทีหลังแน่นอน จางซิ่วหลานคิดว่าให้ทั้งคู่ระบายอารมณ์สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน
จางซิ่วหลานไม่ยุ่งกับสองพี่น้องที่กำลังคลั่งอยู่ กลับอุ้มฉินอันมาตรวจดูทั่วตัว เด็กน้อยแสนรู้ ปล่อยให้แม่ตรวจ ไม่ร้องแม้แต่คำเดียว
ทำเอาจางซิ่วหลานใจแทบขาด ถ้าไม่ห่วงบาดแผลของฉินอัน นางอยากจะเตะไอ้หัวทองให้ตายจริง ๆ
จางซิ่วหลานรวบรวมพลังปราณในตันเถียน วนไปทั่วร่างของฉินอันหนึ่งรอบ สุดท้ายพลังปราณเข้าไปในอวัยวะภายใน เริ่มซ่อมแซมอวัยวะที่ช้ำเสียหาย
ไอ้อันธพาลเวร พวกมันไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย เด็กเล็กขนาดนี้จะทนฝีเท้าหนัก ๆ แบบนั้นได้อย่างไร
โชคดีที่นางมีพลังปราณ ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะทนทุกข์ทรมานแค่ไหน
“แม่ หนูรู้สึกคันนิดหน่อย” ฉินอันพูดเสียงเบา แต่สีหน้าเจ็บปวดกลับบรรเทาลงแล้ว
“เดี๋ยวก็หายแล้วจ้ะ” จางซิ่วหลานตอบเสียงเบา มือที่ลงสัมผัสอ่อนโยนยิ่งขึ้น
ซ่อมแซมอาการภายในเสร็จแล้ว จางซิ่วหลานไม่ได้ซ่อมแซมบาดแผลภายนอกให้ฉินอัน เพราะบาดแผลพวกนี้ยังต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล
กล้าลงมือกับเด็กสามคน พวกอันธพาลพวกนี้อย่าหวังจะรอด ต้องส่งไปสำนักงานรักษาความสงบให้ได้
“แม่ หนูไม่เจ็บแล้ว” ฉินอันขยับตัวไปมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส
ไม่เจ็บจริง ๆ เมื่อกี้หายใจยังเจ็บ ตอนนี้บิดตัวไปมาแล้วไม่เจ็บเลย น่าอัศจรรย์จริง ๆ