ซุนหมานจินเข้าทำงานในโรงงานได้แค่สามปี ส่วนซุนหมานหยินเพิ่งซื้อตำแหน่งงานเข้าโรงงานได้ปีนี้เอง พึ่งเป็นคนงาน ทั้งคู่ยังไม่มีสิทธิ์ได้ห้องพักจากโรงงาน
ถ้าจะแยกบ้านจริง ๆ ซุนต้าจู้ก็มีสิทธิ์ได้บ้านไปหนึ่งห้องครึ่ง
แต่คนในตระกูลซุนมีมากขนาดนั้น ถ้าให้ซุนต้าจู้แบ่งบ้านไปครึ่งหนึ่ง คนอื่น ๆ คงไม่ยอมแน่นอน
ซุนต้าจู่อยากแยกบ้านออกไปอยู่เอง มันไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายจริง ๆ!
อาอวี้พูดไปพลางส่ายหัวไปพลาง ไม่เห็นทางที่ตระกูลซุนจะแยกบ้านสำเร็จ ตระกูลซุนอยากแยกบ้าน คงต้องมีเรื่องวุ่นวายอีกยาว
จางซิ่วหลานฟังแล้วปวดหัวขึ้นมาทันที บ้านเรือนนี่เป็นปัญหาจริง ๆ
จางซิ่วหลานถือข่าวที่สืบมาได้เดินไปหาผู้อำนวยการหวัง เล่าเรื่องบ้านให้ฟังทั้งหมด
ผู้อำนวยการหวังฟังแล้วก็ปวดหัวไม่แพ้กัน ตระกูลซุนมีสามห้องแต่คนอยู่ทั้งครอบครัวใหญ่ จะให้แบ่งไปครึ่งหนึ่งไม่มีทางเป็นไปได้
เห็นว่าซุนหมานหยินถูกตีจนตัวบวมช้ำ ร้องเรียกแต่จะแยก ๆ ๆ ซุนต้าจู้จึงหันไปทางซุนหัวโต ถามเสียงเย็นชาว่า "แยกไหม?"
"ไม่แยก!" ซุนหัวโตหน้านิ่วคิ้วมุ่น "ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ตระกูลนี้ไม่มีวันแยก"
"ดี ดี ดี!" ซุนต้าจู้หัวเราะเย็น "ไม่แยกใช่ไหม ไม่แยกก็อย่ามาว่ากันว่าฉันไม่เกรงใจ
ลุงใหญ่สั่งสอนหลาน ๆ ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เฮอะ ๆ ก็สมเหตุสมผลดีนี่นา!"
ใบหน้าคล้ำของซุนต้าจู้เผยรอยยิ้มชั่วร้ายประหลาดออกมา รอยยิ้มนั้นทำให้คนที่เห็นใจเต้นไม่เป็นจังหวะตามไปด้วย
รอยยิ้มชั่วร้ายนั้นทำเอาซุนต้าจู้กับหวังเหมยฮวาตาเต้นไปด้วย พอดีกับตอนนั้นเด็ก ๆ กลับจากโรงเรียนถึงบ้านพอดี