ซุนต้าจู้มองอาอวี้ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:
"อาอวี้ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี นายก็รู้ว่าข้าอยู่ในบ้านนี้ยังไง ลูกเมียข้าอยู่ในบ้านนี้ยังไง!
พวกเราทนจริง ๆ ไม่ไหวแล้ว ทนต่อไปทั้งครอบครัวเราต้องตายกันหมด
พวกตระกูลซุนเป็นปีศาจกินคนไม่เหลือซาก โหดร้ายกว่าผีเสียอีก"
"แกพูดบ้า ๆ อะไร ซุนต้าจู้ ข้าไปทำอะไรไม่ดีกับแกที่ไหน? ข้าเลี้ยงแกจนโต หาเมียให้ หาลูกให้ ข้าทำอะไรไม่ดีกับแกที่ไหน?"
ซุนหัวโตโกรธจนกระโดดดึ๋ง รู้สึกว่าหน้าตัวเองหล่นลงพื้นให้คนเหยียบไปแปดรอบแล้ว ไม่ยอมรับแม้แต่นิดว่าเลี้ยงดูซุนต้าจู้แย่
"ถุย! นายเลี้ยงข้าเหรอ เลี้ยงบ้าเรอะ! คนที่เลี้ยงข้าคือแม่ข้าที่ตายไปแล้ว!
แม่ทิ้งเงินไว้ให้ข้าหลายพันหยวน รวมทั้งสินสอดของแม่ รวม ๆ กันแล้วเลี้ยงข้าได้แปดคน"
ซุนต้าจู้นึกถึงแม่ที่ตายไป น้ำตาคลอ แม่เขาเป็นคุณสาวตระกูลใหญ่ การมาแต่งงานกับพ่อเขานั้นจำใจ
ถ้าไม่ตกน้ำแล้วถูกซุนหัวโตช่วยไว้จนเสียชื่อเสียง คุณสาวตระกูลใหญ่แบบนั้นจะแต่งงานกับคนธรรมดาไม่มีชื่อเสียงงั้นเหรอ?
ส่วนเรื่องที่ตกน้ำนั้น ซุนต้าจู้ไม่รู้ แต่สัญชาตญาณบอกว่าไม่ธรรมดา เพราะดูก็รู้ว่าใครได้ประโยชน์
ตระกูลซุนใช้ทรัพย์สินของแม่เขาสร้างฐานะ มีชีวิตอย่างทุกวันนี้
พอได้ยินซุนต้าจู้พูดถึงแม่ ซุนหัวโตรู้สึกผิดนิดหน่อย แต่คนตายไปแล้ว หลักฐานหายาก ซุนหัวโตไม่ยอมรับสักคำ