ผู้กองหลินยกถ้วยขึ้นจิบชา แววตาเย็นเยียบจับจ้องฉินต้าจ้วง เขาใบ้ให้ขนาดนี้แล้ว ถ้าฉินต้าจ้วงยังไม่เข้าใจ ก็คงไม่ใช่ฉินต้าจ้วงแล้วล่ะ
ฉินต้าจ้วงเข้าใจดี เขารู้ว่าเรื่องนี้จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ ถ้าเรื่องบานปลาย ทั้งครอบครัวก็ไม่มีทางรอด
จะให้เงียบก็ต้องดูที่ท่าทีของจางซิ่วหลาน คิดไปถึงฉินมู่ที่อยากแยกบ้านมาตลอด ฉินต้าจ้วงถอนหายใจ ก้มหน้าพูดเสียงเบา
"ฉันรู้ว่าแม่เฒ่ากับพวกมันไม่เอาไหน แต่... ยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกันนะ"
"หึ!" ผู้กองหลินวางถ้วยลงพื้นเสียงหนักแน่น สายตาเย็นเยียบจ้องฉินต้าจ้วงไม่พูดอะไร แต่ทำให้ฉินต้าจ้วงใจสั่น
"เฮ้อ... แม่เฒ่ากับเมียรองอยู่ด้วยกันไม่ได้ ถ้าอยู่ต่อไปคงกลายเป็นศัตรูกัน"
ฉินต้าจ้วงเลิกตีฝีปาก ยื่นข้อเสนอแยกบ้านทันที
เฉียนต้าจวี๋ได้ยินคำว่าแยกบ้านก็ตาลุกวาว ร้องโหยหวนตะโกนทั้งน้ำตา
"ฉันไม่ยอมแยกบ้าน! ลูกชายฉันก็ไม่มีแล้วนะ เมียรองต้องทำหน้าที่แทนฉินมู่เลี้ยงดูฉัน ดูแลฉันจนแก่!"
"ลูกชายตระกูลฉินของคุณตายหมดแล้วหรือไง? ถึงต้องให้ลูกสะใภ้กำพร้าสามีมาเลี้ยงดู?" ผู้อำนวยการหวังจ้องตาเขม็ง "เฉียนต้าจวี๋ เธอคิดให้ดีก่อนพูดใหม่"
"แม่เฒ่า หุบปาก!" ฉินต้าจ้วงตวาดเสียงต่ำ หันไปยิ้มประจบผู้อำนวยการหวัง "ขอโทษนะผู้อำนวยการหวัง แม่เฒ่าพูดไม่ค่อยเป็น"
ผู้อำนวยการหวังตอบเสียงเชอะ ไม่สนใจฉินต้าจ้วง สายตาหันไปมองผู้กองหลิน ส่งสัญญาณให้ข่มขู่ต่อ