ฉินต้าจ้วงย่อตัวลงนั่งยองๆ บนพื้น กอดหัวแล้วพูดอู้อี้ด้วยความอึดอัด: "เงินเดือนกับเบี้ยเลี้ยงมันไม่เหลือเท่าไหร่จริงๆ
ครอบครัวเรานี่ปากท้องก็ต้องกินต้องใช้ ยังต้องซื้องานให้ลูกคนอื่นอีก ใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว
อีกอย่าง พวกเราสองแก่คนแก่อายุมากแล้ว ยังไงก็ต้องเก็บเงินไว้ติดตัวบ้างสิ เงินน่ะ เงินน่ะ!"
"เงินนั้นแบ่งไม่ได้!"
เฉียนต้าจวี๋ในที่สุดก็ฉลาดขึ้นมาครั้งหนึ่ง ปรบมือตีขาร้องไห้โวยวาย ด่าว่าฉินมู่ตายเร็ว พ่อแม่กำลังจะถูกบูลลี่จนตาย
ไม่ว่าจะยังไง พวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของฉินมู่ นี่มันจะจ้องเอาเรื่องพวกเขาให้ตาย!
เห็นเมียแก่ตัวเองตั้งสติได้ ฉินต้าจ้วงก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก
หัวหน้าหน่วยเจิ้งโกรธกับการแสดงของพวกเขาจนรู้สึกเหมือนมีก้อนหินอุดตันอยู่ที่อก!
ไม่แปลกใจเลยที่ตอนฉินมู่ยังมีชีวิตอยู่ก็แยกบ้านไม่ได้ ที่แท้ก็มีเหตุผลแบบนี้
สองคนนี้นี่มันเอาเรื่องเก่งจริงๆ!
หัวหน้าหน่วยเจิ้งแลกสายตากับผู้กองหลิน พวกเขารู้ดีในใจ พวกเขาก็บีบมากเกินไปไม่ได้เหมือนกัน
พูดไปพูดมา ฉินต้าจ้วงกับเฉียนต้าจวี๋ก็คือพ่อแม่ของฉินมู่ เป็นพ่อแม่ของวีรชน!
โชคดีที่จางซิ่วหลานขอไม่มาก ไม่ได้เสนอให้ต้องแบ่งเงินเดือนกับเบี้ยเลี้ยงเหล่านั้นด้วย
บางทีจางซิ่วหลานอาจจะรู้มานานแล้วว่าเงินพวกนั้นเธอไม่มีทางแบ่งได้!
แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้คนตระกูลฉินได้ไปฟรีๆ หมดนะ เงินเดือนกับเบี้ยเลี้ยงตั้งมากมาย จะให้จบๆ ไปแบบมั่วๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่ได้
"ผู้กองหลิน เนื่องจากพวกเขาไม่ให้ความร่วมมือในการไกล่เกลี่ย งั้นก็ไม่ต้องไกล่เกลี่ยแล้ว ขอให้คุณดำเนินการตามกฎหมายด้วย"