หลินเสี่ยวอิงยิ่งพูดยิ่งโกรธ อยากจะฉีกปากหลินนามสกุลเก่าให้ขาด คิดไม่ถึงว่าจะมีคนแก่อย่างไร้ยางอายขนาดนี้
"จูฉางกุยตกลงหย่าแล้วเหรอ?" จางซิ่วหลานถามอย่างสงสัย คิดในใจว่าการหย่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
"ตกลงสิ เขาจะกล้าไม่ตกลงเหรอ? ฉันเอามีดไปลับข้างเตียงเขาตลอดคืน เขากลัวจนไม่ได้นอนทั้งคืน
ตกลงกันไว้ว่าวันนี้จะไปทำใบหย่า กลับโดนยายแก่ไม่ตายดีคนนี้ขัดขวาง"
หลินเสี่ยวอิงพูดถึงเรื่องนี้ตาก็แดงก่ำด้วยความโกรธ ยายแก่คนนี้ช่างน่าเกลียดนัก ชอบทำเรื่องที่ไม่ได้อะไรนอกจากทำให้คนอื่นเดือดร้อน
จางซิ่วหลานไม่คิดว่าหลินนามสกุลเก่าจะเลวขนาดนี้ ชีวิตตัวเองไม่ดี ก็ไม่อยากให้คนอื่นอยู่ดี มีความคิดแบบไหนกันแน่
ยังไงหลินเสี่ยวอิงก็เป็นหลานแท้ ๆ ของเธอนะ
อีกฝั่งผู้อำนวยการหวังก็กำลังถามไถ่หลินนามสกุลเก่าอยู่ หญิงแก่คนนั้นกลัวจนตัวสั่น เที่ยวร่ำร้องกับผู้อำนวยการหวัง
จางซิ่วหลานไม่ยุ่งเรื่องทางนั้น แต่กระซิบถามว่า "หลินเสี่ยวอิง หลังหย่าแล้วเธอคิดจะไปอยู่ที่ไหนหรือยัง? ถ้ากลับบ้านพ่อแม่ เขาจะรับเธอไหม?"
"ฉันไม่กลับบ้านพ่อแม่ ฉันจะไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอก ส่วนจะอยู่ที่ไหน ยังคิดไม่ออกจริง ๆ"
หลินเสี่ยวอิงหันมามองจางซิ่วหลานด้วยแววตาคาดหวัง "จางกานชื่อ มีอะไรแนะนำไหม?"
"ตอนนี้บ้านเช่าหายาก แต่ก็ไม่ได้เช่าไม่ได้ ฉันรู้เฉพาะแหล่งแถวนี้ เธอยังอยากอยู่แถวนี้อยู่ไหม?"