ได้ยินผู้อำนวยการหวังถาม ป้าหวังซื่อก็ตอบยืนยันอย่างชัดเจน
“ใช่ค่ะ ผู้อำนวยการหวังทายถูกเป๊ะ เรื่องเงินๆ ทองๆ นี่แหละ ฉินเหวินกับฉินอู่เกือบจะตีกันหัวแตกแล้ว”
ป้าหวังซื่อพูดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจด้วยความสลด คนที่ควรจะมาแย่งเงินก้อนนั้นมากที่สุด กลับนั่งนิ่งสงบอยู่ตรงนี้
กลับเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องแย่งกันอย่างเมามัน แถมยังแย่งได้อีก เล่าความจริงให้ใครฟังได้ลงคอ!
ผู้อำนวยการหวังโมโหจนส่งเสียงฮึดฮัด แล้วด่าเสียงแข็ง “พวกมันมีหน้ามาแย่งอะไรกัน? นั่นไม่ใช่เงินไว้เลี้ยงดูตายายฉินต้าจ้วงหรือไง?”
“ใช่สิคะ!” ป้าหวังซื่อตบขาตัวเองเสียงดัง แล้วถามด้วยความแปลกใจ “ที่ว่าค่าอาหารการกินของลุงป้าฉินต้าจ้วงน่ะ ใครเป็นคนให้? คุณฉินมู่เหรอ?”
ผู้อำนวยการหวังรู้ตัวว่าพูดมากไปแล้ว เลยไม่สานต่อประเด็นนี้ หันไปทางพี่หม่าแทน “เหล่าหม่า ไปกับฉันหน่อย ส่วนซิ่วหลาน...”
ผู้อำนวยการหวังชะงักไปเล็กน้อย “ซิ่วหลาน เอ็งจะไปด้วยไหม?”
จางซิ่วหลานรีบโบกมือปัด “ผู้อำนวยการ หนูไม่ไปดีกว่า ไม่เหมาะสม”
“ก็ได้ งั้นเอ็งเฝ้าสำนักงานเขตไว้” ผู้อำนวยการหวังพูดจบก็พาพี่หม่าเดินออกจากสำนักงานเขตไป
ป้าหวังซื่อโยนสายตาเวทนาให้จางซิ่วหลานหนึ่งที แล้วรีบก้าวตามไป ความวุ่นวายของบ้านตระกูลฉินนี่ เธอยังอยากดูต่อ
ที่บ้านตระกูลฉิน ครอบครัวฉินเหวินกับฉินอู่เปิดศึกสุดตัวกันแล้ว หลังจากรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อยู่กับพ่อแม่ต่อไป ความคิดแรกของฉินอู่คือการแยกบ้าน แบ่งเงิน
เงินตั้งมากมาย ถ้าได้มาไว้ในมือตัวเอง ต่อให้ทางหน่วยงานไม่จัดบ้านให้ เขาก็มีเงินซื้อบ้านอยู่เองได้ ดีกว่าอัดกันอยู่ในบ้านเดียวทั้งครอบครัวเยอะนัก