จางซิ่วหลานออกจากพื้นที่มิติ เปิดประตูห้องเห็นทั้งสามคนหน้านึ่งไปด้วยเหงื่อ ยิ้มถามว่า "วิ่งกลับมาอีกเหรอ?"
"อือ ตั้งครึ่งวันไม่ได้เจอแม่ คิดถึงแม่จะแย่แล้ว" ฉินผิงปากหวาน รู้จักเอาใจคนเก่ง
"จริงเหรอ แม่ก็คิดถึงพวกหนูเหมือนกัน" จางซิ่วหลานยิ้มจนตาหยี กอดสามลูกเข้าไว้แน่นอย่างเอ็นดู
โอ้ยแม่เจ้า ลูกเลี้ยงพวกนี้น่ารักเกินไปจริง ๆ
แม่ลูกสี่คนหัวเราะเล่นกันอยู่พักใหญ่ จางซิ่วหลานให้เด็กสามคนดื่มน้ำอุ่นคนละแก้ว แล้วให้ไปล้างหน้า ส่วนตัวเองไปทำอาหารเย็น
แต่สามเด็กน้อยหลังจากล้างหน้าเสร็จก็พากันเข้าครัวอีกครั้ง ต่างคนต่างหางานทำ ช่วยงานไปพลางคุยกับจางซิ่วหลานไปพลาง
เล่าเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนให้จางซิ่วหลานฟัง บอกว่าช่วงบ่ายวันนี้ครูสอนอะไร ใครบ้างที่ก่อกวนในห้องเรียน
เด็ก ๆ เล่าอย่างสนุกสนาน จางซิ่วหลานฟังอย่างเพลิดเพลิน บรรยากาศดีสุด ๆ
กินข้าวเย็นเสร็จ สามเด็กน้อยนั่งที่โต๊ะทำการบ้าน จางซิ่วหลานว่าง ๆ ก็หยิบนิยายมาอ่านเล่น
ฉินคุนเขียนการบ้านไปพลาง พูดกับจางซิ่วหลานไปพลางว่า "แม่ อาจารย์บอกว่าเย็นนี้เจ็ดโมงเริ่มฝึกวิชา ฝึกถึงสองทุ่มครึ่งจบ"
"หา? เย็นก็ต้องฝึกอีกเหรอ งั้นเวลาพักผ่อนของพวกหนูพอเหรอ?" จางซิ่วหลานถามด้วยความเป็นห่วง
"พอครับ อาจารย์บอกว่านอนให้ครบแปดชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว" ฉินคุนมองจางซิ่วหลานแล้วพูดอย่างจริงจัง "พวกเราฝึกเสร็จก็นอนเลย แปดชั่วโมงเพียงพอแล้วครับ"