อวี๋เย้าจู่ชี้หน้าเด็กสามคนด่าเอะอะโวยวายไม่ดูสถานการณ์ ดูสิว่านี่มันตอนไหน เป็นเวลามาเล่นกันหรือไง
ยายล้มหมอนนอนเสื่อ ต้องใช้เงินค่ารักษาพยาบาลมหาศาล ส่วนตากลายเป็นเจ้าชายนิทรา เทเงินเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์
เพื่อรักษาสองคนนี้ เงินในบ้านแทบหมดเกลี้ยง ไอ้ลูกสามคนนี้ไม่รู้จักช่วยเหลือ ยังแต่จะถ่วงความเจริญ
ยังขู่เด็กสามคนว่าจะงดค่าขนม ไม่ซื้อขนมให้ ตัดค่าเสื้อผ้ารองเท้า ทุกอย่างต้องหลีกทางให้ค่ายารักษาของตากับยาย
เด็กสามคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ ได้ยินแบบนี้แล้วจะคิดยังไงก็ไม่มีใครรู้
อวี๋เย้าจู่ทั้งตีทั้งด่าจนคลายโทสะลง แล้วปึงปังเปิดประตูเดินออกไป
เด็กสามคนเจ็บจนต้องสูดปาก พากันไปรวมหัวกระซิบกระซาบ
อวี๋ไหล่ซีพูดเสียงเบา: “ก็โทษตากับยายน่ะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นภาระพวกเรา คงไม่โดนตี”
อวี๋ไหล่ฟู่ถาม: “ยายยังจะทำข้าวให้พวกเรากินได้อีกไหม ถ้าไม่มียาย ฉันก็ไม่ได้กินของอร่อย”
“กินอะไรกิน ไม่ได้ยินที่พ่อพูดเหรอว่าเงินในบ้านต้องเอาไว้รักษาตากับยาย” อวี๋ไหล่ไฉกลอกตา “ตากลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว จะรักษาไปทำไม เสียเงินเปล่าๆ”
“รักษาไม่หายเหรอ?” อวี๋ไหล่ฟู่ถาม
“ไม่ได้ยินที่พ่อพูดเหรอว่ารักษาไม่หาย บอกแล้วว่าเสียเงินเปล่าๆ จะไปหายได้ยังไง” อวี๋ไหล่ไฉกลอกตาอีก รูสึกว่าน้องๆ โง่เหลือเกิน