ผู้อำนวยการหวังไม่เปิดโอกาสให้ยายจางได้แก้ตัวเลย เธอพูดแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการจะพูด ใช้เหตุผลอันแข็งแกร่งตรึงยายจางไว้กับที่
ไม่ต้องให้จางซิ่วหลานลงมือด้วยซ้ำ แค่ผู้อำนวยการหวังคนเดียวก็ทำให้ยายจางถูกตราหน้าได้แล้ว
พอยายจางเดินออกจากสำนักงานเขตชุมชน สมองยังมึนงง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเดินออกมาได้ยังไง
จนกระทั่งยายจางเดินถึงบ้าน ถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา แล้วตัวเองไปตกลงอะไรไว้บ้างนะ?
ตัวเองตกลงจะคืนเงิน!
คืนเงินไม่มีทางเป็นไปได้ เงินที่กู้มาด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่มีทางคืนสักเซ็นต์ แต่เงินในมือของจางซิ่วหลานก็ต้องดึงออกมาให้ได้
จำคุกตลอดชีวิตดึงออกมาไม่ได้ แต่เงินเดือนทุกเดือนยังหักออกได้ไม่ใช่หรือไง เธอไม่เอามาก ขอเดือนละสิบบาทแปดบาทก็ยังดี
ยายจางยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย โมโหจนตบขาตัวเองดังปั๊บ ๆ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องภายหลัง
ผู้อำนวยการหวังส่งยายจางออกไป กลับเข้ามาในห้องทำงาน มองจางซิ่วหลานด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเวทนา
เด็กคนนี้ชะตากรรมไม่ดีนัก ครอบครัวสามีไม่ทำหน้าที่ ครอบครัวตัวเองก็ไม่มีคนดี มีเพียงผู้พึ่งพิงเพียงคนเดียวก็จากไปแล้ว ชีวิตต่อไปลำบากแน่
ดีหน่อยที่ตอนนี้ยืนหยัดได้แล้ว ถ้ายังขลุกขลักเหมือนเมื่อก่อน ชีวิตแบบนั้นคงอยู่ไม่ได้จริง ๆ
จางซิ่วหลานเลิกงานท่ามกลางสายตาเวทนาของผู้คน ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังศูนย์เยาวชน
มองแผ่นหลังของจางซิ่วหลาน พี่หม่าส่ายหน้า ถอนหายใจ นึกเสียดายชะตากรรมของจางซิ่วหลาน