ตอนที่อาอวี้กำลังจะพาเด็กๆ ไปศูนย์เยาวชน จู่ๆ ก็มีคนมาบอกข่าวว่าตระกูลอวี๋กำลังจัดงานศพ
จางซิ่วหลานไม่มีปัญหาเรื่องนี้ เพราะเป็นเรื่องปกติของการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนในชุมชน แค่ทำตามอย่างคนอื่นก็พอ
เงินให้ได้ แต่แรงไม่ให้เด็ดขาด
คิดว่างานศพจะต้องจัดอยู่ที่บ้านทั้งวัน จางซิ่วหลานกลัวว่าเด็กๆ จะกลัว เลยส่งพวกเขาไปที่ศูนย์เยาวชนแล้วบอกว่าเลิกเรียนแล้วไม่ต้องกลับบ้าน
ให้เล่นอยู่ที่ศูนย์เยาวชน ตอนเที่ยงก็แค่ไปกินข้าวที่ร้านอาหารแถวนั้นได้เลย
ฉินคุนและคนอื่นๆ ไม่มีปัญหาอะไร ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่หลินชิ่งกับหลินซวงก็ไม่กลับด้วยเหมือนกัน
เรื่องงานศพนี่ แต่ละบ้านต่างก็คิดว่าเป็นอัปมงคล และกลัวว่าเด็กๆ จะตกใจ ถ้ามีเงื่อนไขก็จะพยายามส่งเด็กๆ ออกไปให้ไกลที่สุด
จางซิ่วหลานที่ไปทำงานแล้วไม่รู้ว่า ยายซ่งที่ถูกพากลับบ้านนั้นตัวเป็นอัมพาตแต่ปากไม่เป็นอัมพาต นอนอยู่บนเตียงแล้วด่าอยู่ตลอดเวลา
เธอไม่ได้ด่าเด็กสามคนที่ดูแลไม่ดี แต่ด่าเฟิ่งลี่จวนว่าไร้ค่า ถ้าเฟิ่งลี่จวนพอจะใช้การได้ แล้วจะต้องให้เด็กสามคนไปเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลทำไม?
ยายซ่งไม่เพียงแต่ด่าเฟิ่งลี่จวน แต่ยังรู้สึกเสียใจให้ลูกชาย ถึงกับอยากจะหาผู้หญิงคนใหม่ให้อวี๋เย้าจู่
ดีที่สุดคือแต่งงานภายในสามเดือนที่ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ จะได้ไม่ไปชนกับสิ่งอัปมงคลอะไร
ส่วนเรื่องที่เฟิ่งลี่จวนยังไม่ตายน่ะเหรอ ยายซ่งพูดตรงๆ ว่าไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตาย