อวี๋เย้าจู่จัดการเฟิ่งลี่จวนสลบไปแล้วก็ไม่ได้คิดจะพาไปโรงพยาบาล เขาถ่มน้ำลายใส่ด้วยความรังเกียจ ไม่กินข้าวเช้าแล้วก็เดินออกจากลานบ้านไป
อวี๋ไหล่ไฉกับอวี๋ไหล่ซีสองพี่น้องก็ทำตามอย่าง เรียนแบบอวี๋เย้าจู่ถ่มน้ำลาย เตะเฟิ่งลี่จวนอีกทีแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครคิดจะย้ายเฟิ่งลี่จวนไปนอนบนเตียง หรือแม้แต่แคร์ว่าเฟิ่งลี่จวนจะเป็นอะไรไป
พวกเขาไม่แคร์ความตายของเฟิ่งลี่จวนจริงๆ
พอจางซิ่วหลานจัดอาหารลงโต๊ะ อวี๋ไหล่ไฉกับอวี๋ไหล่ซีก็หน้าม้านเข้ามาขอข้าวกิน แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์
จางซิ่วหลานส่งสายตาเหยียดให้พวกเขาหนึ่งที ฉินผิงยิ่งกว่านั้น รีบไปปิดประตูแล้วลงกลอน ไม่แม้แต่มองพวกเขา
อวี๋ไหล่ไฉกับอวี๋ไหล่ซีโกรธจนยืนด่าแช่งอยู่หน้าประตู ท่าทางเหมือนพวกอันธพาลไม่มีผิด
ฉินคุนเปิดประตูออกไป ยกมือจับจุดเจ็บของอวี๋ไหล่ไฉ ยิ้มบางๆ แล้วถามว่า "ด่าใครอยู่วะ? อยากตายหรือไง?"
เสียงฉินคุนไม่ดัง รอยยิ้มไม่หาย แต่แรงมือกลับมหาศาล เจ็บจนหน้าอวี๋ไหล่ไฉเบ้ผิดรูป
อวี๋ไหล่ซีเห็นสีหน้าเจ็บปวดของพี่ชาย ก็ตกใจถอยหลังสองก้าว รีบหุบปากสนิท ไม่กล้าด่าแม้แต่คำเดียว
"อวี๋ไหล่ไฉ ฉันไม่ยุ่งกับแกไม่ได้แปลว่ากลัวแก ฉันแค่รังเกียจแก รังเกียจที่แกสกปรก รังเกียจที่แกชั่วร้าย รังเกียจที่แกเป็นลูกทรพี
ถ้าให้ฉันเห็นแกมาหาเรื่องอีก ฉันจะหักแขนแก แก จำไว้ให้ขึ้นใจ!"