ฟูเสี่ยวหงเห็นซุนหัวโตไม่ได้เรียกพ่อสามีแม้แต่คำเดียว เรียกแค่ว่าลุง ทำเอาซุนหัวโตโกรธจนหน้านี้แดงเป็นลูกตำลึง
ตอนนี้แยกบ้านตัดขาดความเป็นญาติแล้ว ชีวิตก็ดีขึ้น ฟูเสี่ยวหงเลยกล้าลุกขึ้นสู้ ไม่แคร์ซุนหัวโตอีกต่อไป
ไม่ต้องพูดถึงการขอเงิน ต่อให้ยืมก็จะไม่ยืมให้ซุนหัวโตสักสตางค์ ตัดขาดก็คือตัดขาด ตัดให้ขาดสะอาด ไม่ยุ่งเกี่ยวกันจนตายจากกัน
ซุนหัวโตคิดว่าลูกสะใภ้เป็นคนนอก ไม่เข้าข้างพ่อสามี แต่ลูกชายเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สายเลือดและความผูกพันในครอบครัวตัดไม่ขาด ซุนหัวโตเชื่อว่าซุนต้าจู้ยังรักพ่อแก่ ๆ คนนี้อยู่
ซุนหัวโตจึงเฝ้ารอซุนต้าจู้ที่กลับมาจากทางใต้ด้วยความยากลำบาก คิดว่าลูกชายที่ซื่อสัตย์และกตัญญูคงจะถามไถ่เขาสักสองสามประโยค แต่ไม่คิดว่าซุนต้าจู้จะพูดจาแทงใจดำยิ่งกว่า
ซุนต้าจู้ไม่เพียงไม่ยอมให้ยืมเงิน ยังเยาะเย้ยซุนหัวโตว่าเป็นลูกผู้ชายกินเงินผู้หญิง ฆ่าภรรยาและลูกเพื่อฮุบสมบัติผู้ตาย พูดจนซุนหัวโตอายจนหน้าไม่อยู่
สรุปคือซุนหัวโตวุ่นวายอยู่หลายวัน เงินไม่ได้ยืมสักแดง อีกทั้งยังโดนก่นด่าไม่เว้นแต่ละวัน
คิดว่าเรื่องนี้ก็แย่พอแล้ว ไม่คิดว่าหลานชายคนโตซุนเป่าเฉียงที่โรงเรียนจะไม่เรียนดี กลับเรียนรู้เรื่องปอกลอกคนหลายทาง
ซวยก็ตรงที่ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นมีครอบครัวที่มีบารมีไม่น้อย พอรู้เรื่องเข้าใครจะทนได้ ส่งคนไปหักขาที่สามของซุนเป่าเฉียงจนขาด ชนิดที่ต่อไม่ได้อีก
ซุนหมานจินรู้ว่าลูกชายคนโตกลายเป็นขันที โกรธจนถึงกับอาเจียนเป็นเลือด เขาอยากไปเอาผิดกับครอบครัวฝ่ายหญิง แต่เขาไม่มีหลักฐาน