ผู้จัดการโรงงานหวังกับบ้านของหนิงซือไห่อยู่ไม่ห่างกัน แค่ไม่กี่ร้อยเมตร ไม่ทำให้จางซิ่วหลานพลาดดูเรื่องสนุกเลยแม้แต่น้อย
จางซิ่วหลานผู้มีน้ำใจ ยังแถมช่วยหาเงินที่ผู้จัดการโรงงานหวังซ่อนไว้ให้เจอ แล้วส่งมอบให้เจ้าหน้าที่รักษาความสงบ
พอสองกลุ่มมาถึงที่หมาย หนิงซือไห่กับผู้จัดการโรงงานหวังสบตากัน ต่างก็เห็นความสิ้นหวังในสายตาของอีกฝ่าย
เบื้องหลังพวกเขา คือสองครอบครัวที่ร้องไห้คร่ำครวญ พวกเขามองดูหัวหน้าครอบครัวถูกจับ ร้องไห้อย่างสิ้นหวัง
โดยเฉพาะครอบครัวของหนิงซือไห่ แม่แก่แล้ว ลูกสามคนก็ยังไม่ใหญ่ไม่เล็ก ยังไม่ถึงวัยที่จะค้ำจุนครอบครัว ภาพนั้นดูแล้วน่าสงสารไม่น้อย
แน่นอน จางซิ่วหลานไม่สงสารพวกเขาหรอก พวกเขาเป็นพวกที่ได้ผลประโยชน์ จะไปน่าสงสารอะไร?
ที่น่าสงสารคือแม่ของเด็กสามคนนั่นต่างหาก!
เห็นคนร้ายถูกจับได้ จางซิ่วหลานอารมณ์ดีมาก รีบหายตัวไปในความมืด กลับบ้านดีกว่า
แต่บางที ยิ่งอยากกลับบ้านเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่ราบรื่นเท่านั้น เรื่องนี้จางซิ่วหลานเจอเข้ากลางทางตอนกลับ
เธอเดินเลียบกำแพงในตรอกมืด พอเงยหน้าก็เห็นเงาคนวาบผ่านปากตรอก ถ้าเป็นคนทั่วไปคงตกใจกรี๊ดออกมา
จางซิ่วหลานไม่ได้กรี๊ด แต่ก็ตกใจจนยกมือกอดอก นี่มันอะไรกัน? ยังมีใครมาขโมยของอีกหรอ?
ด้วยความสงสัย จางซิ่วหลานเร่งฝีเท้า ออกจากปากตรอกแล้วไล่ตามไปทางที่เงาคนวาบผ่าน