"พี่ซิ่วหลาน คิดอะไรอยู่?" เจิ้งลี่โบกมือไปมาหน้าจางซิ่วหลาน ถามด้วยความอยากรู้
"ฉันคิดว่าเด็กๆ ใกล้จะปิดเทอมแล้ว ปีนี้ผ่านไปไวจริงๆ" จางซิ่วหลานถอนหายใจ
"ใช่ ปีนี้ผ่านไปไวจริงๆ" เจิ้งลี่นั่งลงตรงข้ามจางซิ่วหลาน ถอนหายใจตาม ใบหน้าเผยร่องรอยความเสียใจ
เจิ้งลี่คิดว่าปีนี้จะเป็นปีเก็บเกี่ยวที่ดี แต่ไม่คิดว่าพอประกาศผลการประเมินปลายปี สำนักงานเขตชุมชนของพวกเธอไม่ได้อะไรเลย
เฮ้อ จะบอกว่าไม่ผิดหวังก็คงโกหก แต่จะบอกว่าไม่พอใจก็ไม่ใช่
เจิ้งลี่เองก็รู้ดีว่าคดีของเจียงเหมยส่งผลกระทบมากแค่ไหน ที่ไม่ถูกลงโทษก็ถือว่าดีแล้ว
แน่นอน ด้วยผลกระทบจากคดีของเจียงเหมย ทำให้พวกเธอมีแนวโน้มใหม่ในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในครอบครัว คือต้องทำให้ผู้ถูกเอาเปรียบได้รับการตอบสนองมากที่สุด
ก่อนหน้านี้เวลาจะไกล่เกลี่ยก็มักจะทำเรื่องให้กลมกล่อม ขอแค่ไม่แตกแยกก็พอ ทุกอย่างยึดความสงบเป็นหลัก
แต่ตอนนี้การไกล่เกลี่ยเปลี่ยนไป เอียงไปทางความเป็นธรรมมากขึ้น ให้คนที่ถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมได้รับการชดเชย
และการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้มาจากเจียงเหมย
"พี่ซิ่วหลาน ไม่เจอเด็กสามคนนั้นนานแล้ว พอพวกเขาปิดเทอมพามาเล่นด้วยนะ" เจิ้งลี่สะบัดความคิดที่ยุ่งเหยิงออกไป แล้วเสนอ
"ได้สิ" จางซิ่วหลานยิ้มรับ ตอนนี้การพาลูกไปทำงานเป็นเรื่องปกติมาก
สายตาของจางซิ่วหลานกวาดไปที่นาฬิกาแขวน เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน เธอไม่คิดจะทำงานต่อแล้ว ตั้งใจจะคุยกับเจิ้งลี่จนกว่าเลิกงาน