จางเทาให้คนพาตัวอวี๋เย้าจู่ไปถามที่ด้านข้างก่อน ส่วนตัวเองย่อตัวลงตรวจบาดแผลของอวี๋ไหล่ไฉ
แผลลึกมาก ฟันเดียวตายคามือ แต่ยายซ่งเป็นอัมพาต จะมีแรงขนาดนั้นได้ยังไง?
นี่มันหน้าหนาวนะ เสื้อผ้าที่ใส่ก็หลายชั้น เสื้อผ้าก็ช่วยกันมีดได้อยู่
ยายแก่มากที่เป็นอัมพาต จะมีแรงเอาขึ้นมาแทงใส่ร่างเด็กหนุ่มวัยรุ่นได้จริงหรือ?
จางเทาดูบาดแผลเสร็จ ก็ไปตรวจที่ห้องของยายซ่งอีก เขาดูอย่างละเอียดเป็นพิเศษ บางครั้งก็จดบันทึก
หัวหน้าหม่าดึงชายเสื้อจางซิ่วหลาน แล้วถามเบา ๆ ว่า "เห็นอะไรหรือเปล่า?"
"การตายของอวี๋ไหล่ไฉไม่ธรรมดานะ" จางซิ่วหลานชี้ไปที่ศพอวี๋ไหล่ไฉ "ดูสิว่าใส่เสื้อหนาแค่ไหน"
"เสื้อชั้นใน เสื้อไหมพรม ยังมีเสื้อแจ็คเก็ตอีกตัว เสื้อหนาขนาดนี้ นายคิดว่ายายซ่งจะแทงทะลุได้เหรอ?"
หัวหน้าหม่าลืมตาโต พูดไม่ออก คิดแล้วก็จริง ถ้าอย่างนั้นยายซ่งจะแทงทะลุได้ยากมาก
ไม่ต้องพูดถึงยายซ่ง หัวหน้าหม่าก็ลองเทียบในใจ เธอคิดว่าถ้าเธอลงมือเองก็ไม่แน่ว่าจะแทงอวี๋ไหล่ไฉตายได้ แล้วอวี๋ไหล่ไฉตายได้ยังไง?
คำให้การของอวี๋เย้าจู่ชี้ชัดมาก คือยายซ่งแทงลูกชายคนโตของเขา เขาหวังว่าเจ้าหน้าที่รักษาความสงบจะลงโทษยายซ่ง
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ให้ยายซ่งการุณยฆาตก็ได้ เขาทนอยู่ห้องเดียวกับยายซ่งไม่ไหวจริง ๆ จริง ๆ
คิดว่าลูกชายสองคนตายเพราะยายซ่ง อวี๋เย้าจู่ก็เจ็บปวดจนหายใจแทบไม่ออก สีหน้าเหมือนจะตาย