หลังจากสอบปากคำยายซุนเสร็จ หัวหน้าสวี่ก็ไปพบลูกชายคนเล็กของยายซุน ชายวัยกลางคนหน้าตาดี ท่าทางภูมิฐาน ผิวขาว เห็นได้ชัดว่าไม่เคยลำบากมาก่อน
อันที่จริงก็ไม่เคยลำบากจริง ๆ ลูกชายคนเล็กของยายซุนทำงานนั่งโต๊ะ ตอนแรกงานนั้นเตรียมไว้ให้เจียงเหมยทำ
เป็นเจียงเหมยเองที่สละงานดี ๆ ให้ แล้วตัวเองไปเป็นคนงานในโรงอาหาร ความลำบากที่ตามมาคือสิ่งที่เจียงเหมยเลือกเอง
ดังนั้นเจียงเหมยสมควรแล้ว!
คณะทำงานสอบสวนสอบถามอาการบาดเจ็บและคนไข้เสร็จ ก็ไปที่ลานที่ห้า พวกเขาต้องไปสอบถามเพื่อนบ้าน เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลังจากคณะทำงานสอบสวนจากไป รองผู้อำนวยการหลินรีบจัดคนไปเฝ้าหน้าประตูห้องคนไข้ ญาติคนไข้คนอื่น ๆ ก็ไม่ก่อเรื่องอีก ไม่กล้าก่อเรื่อง พวกเขากลัวถูกจับจริง ๆ
ยุคนี้การถูกพาตัวไปกินชาที่โรงพักเป็นเรื่องน่าอายมาก หนักหน่อยก็อาจตกงาน งานนะ ใครจะไม่กลัว
หัวหน้าหม่าตามผู้ใหญ่กลุ่มหนึ่งไป จางซิ่วหลานยังคงเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล รอให้คดีปิดเร็ว ๆ
จางซิ่วหลานคิดว่าเดิมทีคดีของเจียงเหมยไม่เกี่ยวกับเธอสักเท่าไร ไม่คิดว่าเจียงเหมยจะขอพบเธอ เธอจำใจต้องไปสักรอบ
อันที่จริงจางซิ่วหลานก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจียงเหมยจะพูดอะไรกับเธอ เธอกับเจียงเหมยไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยนี่นา
ในห้องสอบสวน จางซิ่วหลานได้พบเจียงเหมย นี่เป็นเรื่องสองวันต่อมา คดีของเจียงเหมยก็สอบสวนชัดเจนแล้ว เป็นการแก้แค้นโดยเจตนา