ฉินคุนและอีกสองคนออกจากโรงเรียนมา ก็เห็นจางซิ่วหลานยืนรออยู่ข้างๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มทันที พากันวิ่งเข้าไปล้อมจางซิ่วหลานไว้เป็นวง พร้อมเรียกแม่ไม่หยุด
รับลูกๆ ได้แล้ว จางซิ่วหลานยิ้มแย้มพาพวกเขาเดินกลับบ้าน เธอไม่ได้ถามว่าสามคนสอบเป็นยังไง แต่กลับถามว่าอยากกินอะไร
พอพูดถึงเรื่องกิน เด็กสามคนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที คนหนึ่งอยากกินหมูกรอบ คนหนึ่งอยากกินหมูสามชั้นตุ๋น อีกคนอยากกินปลา
หลังจากถูกจางซิ่วหลานปลูกฝังมาระยะหนึ่ง ตอนนี้เด็กสามคนก็กล้ากินของดีๆ แล้ว และรู้ว่าบ้านพวกเขาไม่ได้จนแล้ว
ตอนนี้ถึงขั้นกล้าสั่งอาหารจานเด็ดแล้ว
จางซิ่วหลานพอใจกับเรื่องนี้มาก เด็กไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต้องเลี้ยงแบบมีคุณภาพ จะปล่อยให้เกิดปมด้อยเพราะความจนไม่ได้
แม่ลูกสี่คนเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข เดินสวนมากับเฉียนต้าจวี๋ที่สีหน้าเหี่ยวเฉาหดหู่
ยังไม่ทันจะใกล้ เฉียนต้าจวี๋ก็เปิดปากถุยน้ำลายขากหนึ่งออกมา ทำเอาจางซิ่วหลานรู้สึกคลื่นไส้สุดๆ
ตอนนี้ฉินกวงจงออกมาแล้ว เฉียนต้าจวี๋รู้สึกว่าตัวเองกลับมาดังอีกครั้ง ทุกครั้งที่เห็นแม่ลูกสี่คนก็ไม่มีสีหน้าดีๆ เลยสักครั้ง
ไม่ถุยน้ำลายใส่ก็ด่าไปสองสามคำ ยังไงก็อยู่กันอย่างสงบสุขไม่ได้
จางซิ่วหลานโกรธมากในใจ นึกในใจว่าเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ถ้าเฉียนต้าจวี๋เกิดเรื่องขึ้นมา คงไม่ถูกหาว่าเป็นฝีมือเธอใช่ไหม?
แต่พอนึกไปอีกที จางซิ่วหลานก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ เพราะถ้าเฉียนต้าจวี๋เกิดเรื่อง บางทีทุกคนอาจบังคับให้เธอออกเงินหรือไปดูแลคน