คุณนายฉินมองฉินคุนแล้วถอนหายใจเบา ๆ พยักหน้าช้า ๆ พร้อมพูดว่า
"พวกเธอไปเรียนที่โรงเรียนต่อ อาจจะทำให้เพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ ตกอยู่ในอันตราย หรืออาจจะไม่ก็ได้ เรื่องนี้พูดไม่แน่ชัด แต่เราจะเสี่ยงไม่ได้"
ฉินคุนรับคำ แล้วพาน้องชายน้องสาวเดินจากไป เรื่องนี้พวกเขาต้องปรึกษากัน
สามคนเดินไปที่มุมหนึ่งกระซิบกระซาบกันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็กวักมือเรียกจางซิ่วหลาน คุณนายฉินมองไปทางเด็กทั้งสามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย
จางซิ่วหลานตบมือคุณนายฉินเบา ๆ เป็นการบอกให้ไม่ต้องกังวล แล้วจึงเดินไปหาเด็กทั้งสาม
ฉินคุนดึงจางซิ่วหลานเข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกเขา แล้วถามเสียงเบา "แม่ ถ้าพวกเราไม่อยู่บ้าน แม่จะรู้สึกเหงาไหม?"
จางซิ่วหลานเลิกคิ้ว มองหนูน้อยทั้งสามอย่างขบขัน "พวกเธอทำตามหัวใจตัวเองเถอะ อย่ากังวลเรื่องของแม่เลย
อีกอย่าง ถ้าแม่รู้สึกเบื่อจริง ๆ ก็ซื้อทีวีมาแก้อึดอัดได้ หรือจะไปเกาะยายหลินก็ได้
ที่พวกเธอเลือกทำตามใจได้เลย ไม่ต้องคิดปัจจัยอื่นให้มากความ"
ฉินคุนหัวเราะแหะ ๆ สองที ลูบจมูกอย่างรู้สึกผิด แล้วถามอีกว่า "แม่ แม่จะแต่งงานใหม่ไหม?"
"ไม่" จางซิ่วหลานตอบอย่างหนักแน่น การแต่งงานไม่มีทางเป็นไปได้อีก ถ้าเจอคนที่เข้าตาก็คุยเล่น ๆ ได้
ยังไงจางซิ่วหลานก็ไม่อยากแต่งเข้าบ้านคนอื่นไปเป็นสะใภ้เขา ไปคอยกตัญญูแทนพ่อแม่คนอื่น กลายเป็นแม่บ้าน
ชาติก่อนนางไม่คิดจะใช้ชีวิตแบบนั้น ชาตินี้มีลูกมีเต้าแล้ว ยิ่งไม่มีทางใช้ชีวิตแบบนั้น
อีกอย่าง ชีวิตคนเดียวไม่ดีเหรอ?