จางซิ่วหลานอธิบายเหตุผลที่ให้ผู้อำนวยการหวังแจ้งความเสร็จ ก็ได้รับความเห็นชอบและการสนับสนุนจากพี่หม่า
จริงด้วย การไปแจ้งความเพียงลำพังมีความเสี่ยงสูงมาก ที่ดีที่สุดคือแจ้งความไปพลาง ซึ่งในสายตาคนนอกก็จะดูเหมือนเป็นการทำงานประสานงานปกติ
ผู้อำนวยการหวังก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงเตรียมไปรายงานงานพร้อมกับรับภาระสำคัญในการแจ้งความอีกหนึ่งเรื่อง
เมื่อมอบเรื่องให้ผู้อำนวยการหวังแล้ว จางซิ่วหลานก็รู้สึกสบายตัวกลับไปที่ตำแหน่งงานของตน
จางซิ่วหลานคิดว่าช่วงเช้าคงผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อย แต่ไม่คิดว่าปัญหาจะตามมา
เฉียนต้าจวี๋ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ฉินซานยาหายไป นางไม่ไปแจ้งความที่สำนักงานรักษาความสงบ กลับมาที่สำนักงานเขตชุมชน ให้ช่วยตามหาคน
ถ้าไม่ช่วยตามหาคนก็คือไม่รับใช้ประชาชน คือความบกพร่องของสำนักงานเขตชุมชน นางจะไม่ไปจากที่นี่ จนกว่าจะหาฉินซานยาเจอจึงจะไป
ขณะที่เฉียนต้าจวี๋พูด สายตามองเฉียงไปทางจางซิ่วหลาน แววตาเต็มไปด้วยการคิดคำนวณอย่างหนัก
นี่จะเล่นละครเรื่องอะไรอีก? จางซิ่วหลานจ้องเฉียนต้าจวี๋แล้วหรี่ตาลง รู้สึกว่าเฉียนต้าจวี๋มาในครั้งนี้คงไม่มีความตั้งใจที่ดี
“สหายเฉียนต้าจวี๋ เราช่วยเธอตามหาคนได้ แต่เธอต้องบอกได้ว่าฉินซานยาน่าจะอยู่แถวไหน?
ปักกิ่งกว้างใหญ่ขนาดนี้ เราจะตามหาคนแบบไร้จุดหมายได้ยังไง?”
พี่หม่าพูดพลางกางมือทั้งสองข้าง “สำนักงานเขตชุมชนเราก็มีคนไม่กี่คน ต่อให้กระจายกำลังออกไปทั้งหมดก็คงไม่คลื่นลูกใหญ่ได้มากมาย”