จางซิ่วหลานไม่ได้รอช้า ไม่นานผู้อำนวยการหวังกับพี่หม่าก็มาถึง ทั้งสามคนเดินไปที่บ้านเลขที่ 1 ด้วยกัน
หลังจากเฉินเสี่ยวเหลียนส่งผู้อำนวยการหวังและพวกสามคนไปแล้ว ก็รู้สึกกระวนกระวายใจตลอดเวลา พอเห็นฟูตงเซิ่งกลับมา ก็รีบดึงฟูตงเซิ่งมาเล่าเรื่องตอนบ่ายให้ฟังทันที
ฟูตงเซิ่งฟังเฉินเสี่ยวเหลียนเล่าจบ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็โล่งใจ เขาพูดเสียงเบา:
"วางใจเถอะ ฝ่ายนั้นต้องไม่พบอะไรแน่นอน เราหลบซ่อนมากี่ปีแล้ว ถ้าจะมีเรื่องก็เกิดไปนานแล้ว
อีกอย่าง ช่วงนี้เราไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีทางทำให้ใครสงสัยได้"
เฉินเสี่ยวเหลียนฟังแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าฟูตงเซิ่งพูดถูก ครอบครัวพวกเขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด จัดการร่องรอยได้สะอาดเอี่ยม
ต่อให้โรงงานตรวจสอบภายใน ก็ไม่ถึงตัวพวกเขาหรอก เพราะพวกเขาทำอะไรก็มีแผนสำรองไว้เสมอ
ยังไม่ทันลงมืออะไร ก็เตรียมคนรับเคราะห์ไว้ก่อนแล้ว ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมาจริง ๆ ก็มีแพะรับบาปที่เตรียมไว้แล้วคอยรับหน้า
ครอบครัวพวกเขาสะอาดมาก จะมีเรื่องไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากปลอบใจตัวเองเสร็จ เฉินเสี่ยวเหลียนก็มีอารมณ์จะเตรียมทำอาหารเย็นแล้ว แต่พอเฉินเสี่ยวเหลียนเห็นคนสามคนที่โผล่หน้ามา กลับทำหน้าชาไปหมด
คนสามคนนี้เอาจริงเหรอ ใคร ๆ ก็บอกว่าครอบครัวห้องหน้าไปเยี่ยมญาติที่ชนบทแล้ว ทำไมมาอีกแล้ว?
"โอ๊ย พวกเขายังไม่กลับอีกเหรอ ลาไปกี่วันเนี่ย?" ผู้อำนวยการหวังถามเฉินเสี่ยวเหลียนด้วยความผิดหวัง
"ไม่รู้สิ คงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ" เฉินเสี่ยวเหลียนยิ้มอย่างสุภาพ "พวกคุณจะเข้าไปนั่งรอในบ้านไหมคะ?"