“แตงกวากินจริง ๆ อร่อยไหม? ชอบก็กินเยอะ ๆ ฉันซื้อมาเยอะ กินหมดเดี๋ยวฉันซื้อใหม่”
จางซิ่วหลานยิ้มแย้มชี้ไปที่ห้องครัว “แตงกวากินแทนผลไม้ได้ด้วย ดับกระหายดี”
“อื้ม ๆ หนูเอาไปกินที่โรงเรียนได้ไหม?” ฉินอันถามเสียงเบา อยากเอาไปกินตอนพักเบรก
“คุณครูให้เอาไปไหม?” จางซิ่วหลานถามกลับ
“ให้แหละ เพื่อนคนอื่นก็เอาขนมไปกินกัน” ฉินอันพูดเสียงเบา
“เอาไปได้ แต่ห้ามให้คุณครูเห็น ถ้าคุณครูเห็นเขาจะยึด” ฉินผิงกลัวฉินอันไม่เชื่อ เลยยกตัวอย่าง “เด็กอ้วนน้อยเมื่อวานเอาขนมไปกิน โดนคุณครูยึดไปแล้ว”
“งั้นหนูไม่เอาไปแล้ว หนูกินที่บ้านให้เสร็จก่อนไปโรงเรียน” ฉินอันพูด รู้สึกเสียดายของที่จะโดนยึด
จางซิ่วหลานคิดถึงประโยชน์ของแตงกวา ถ้าคนอื่นรู้เข้าเดี๋ยวจะไม่ดี เธอกลัวว่าจะตกอยู่ในสายตาคนมีเล่ห์เหลี่ยม
เลยพูดว่า “งั้นก็กินที่บ้านเถอะ ของที่ซื้อมาก็ด้วยเงิน โดนคุณครูยึดไปน่าเสียดายมาก”
เด็กสามคนพยักหน้าพร้อมกัน เสียดายจริง ๆ เงินในบ้านพวกเขาไม่ได้มาง่าย ๆ ต้องประหยัดใช้
กินข้าวเสร็จ ล้างห้องครัวเรียบร้อย สามคนนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะ จางซิ่วหลานก็ไม่ได้อยู่ว่าง
เธอเห็นว่าการรดน้ำต้นไม้วิเศษในพื้นที่มิตินั้นใช้วิชาเวททำเอา ใจเธอรู้สึกคันไปหมด
อยากจะรีบเข้าไปในห้องหนังสือพลิกหาดูว่ามีวิชาเวทที่เกี่ยวข้องหรือไม่ แล้วก็นึกถึงในนิยายที่เขียนเกี่ยวกับวิชาทำความสะอาด วิชาลูกไฟ วิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้น ยิ่งทำให้ใจคันมากขึ้นไปอีก