ซุนต้าจู้ฟังจางซิ่วหลานแนะนำเสร็จก็เงียบไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วคิดหนัก
ซอยอูถงอยู่ใกล้โรงงานเหล็กกล้า ไม่ว่าเขาจะไปทำงานหรือลูกๆ จะไปโรงเรียนก็สะดวก ถ้าไปซอยอื่นก็ต้องเดินไกลขึ้นอีกมาก
อีกอย่าง เขายังอยากอยู่ใกล้ๆ เพื่อดูเรื่องขำของตระกูลซุน และหาโอกาสสั่งสอนคนในตระกูลซุน ถ้าอยู่ไกลเกินไปคงไม่ได้
เขาคิดว่าต่อไปตลาดจะเปิดกว้างขึ้น เขาก็คงไม่ได้เป็นแค่คนงานถือค้อนขนาดใหญ่ไปตลอด ชีวิตต่อไปจะต้องซื้อบ้านของตัวเองแน่นอน
ตอนนี้อยู่ห้องหน้าบ้านเป็นแค่การพักชั่วคราวเท่านั้น แสงไม่ดี ความชื้นเยอะ เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
พอคิดกระจ่างแล้ว ซุนต้าจู้ก็รีบพูดทันที "ผมอยากเช่าห้องหน้าบ้าน ดูว่าต้องทำขั้นตอนอะไรบ้าง?"
"เรื่องนี้ง่าย แค่เซ็นสัญญาเช่าและจ่ายค่าเช่าก็พอ" จางซิ่วหลานพูดพลางหยิบแบบฟอร์มให้ซุนต้าจู้กรอก
ซุนต้าจู้เช่าบ้านเสร็จก็จากไป เขาต้องรีบไปทำความสะอาดห้อง ภรรยาออกจากโรงพยาบาลแล้วจะได้มีที่อยู่
แล้วเด็กสี่คนก็อยู่โรงพยาบาลตลอดไม่ได้ อยู่ที่นั่นลำบากมาก พยาบาลก็จะไล่ด้วย
มองซุนต้าจู้จากไป ผู้อำนวยการหวังเดินออกจากออฟฟิศ พูดเสียงเบา "ตอนนี้ดูเป็นคนซื่อๆ อยู่นะ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าเอามีดฟันคน"
"ใช่ไหมล่ะ ดูภายนอกซื่อๆ จริง แต่คนซื่อๆ แค่ไหน ถ้าโดนบีบจนจนมุม ก็เอามีดฟันคนได้เหมือนกัน"
จางซิ่วหลานพูดต่ออย่างช้าๆ ผู้อำนวยการหวังกลอกตา พึมพำ "ถึงจะจนมุมก็ห้ามเอามีดเด็ดขาด น่ากลัวจะตาย"