ยายหลินลดเสียงพูดเบา ๆ ว่า
"ตั้งแต่ที่ครอบครัวซุนต้าจู้แยกออกไป ซุนหมานจินก็กลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ปกติซุนหัวโตกับหวังเหมยฮวาก็เรียกเขาว่าหัวหน้าครัวเรือนอยู่เรื่อย
แต่ตอนที่ซุนต้าจู้ยังอยู่ หวังเหมยฮวาก็ไม่เคยเรียกซุนต้าจู้ว่าหัวหน้าครัวเรือน เรียกแต่ต้าจู้ ๆ อยู่เรื่อย
นั่นเพราะกลัวว่าซุนต้าจู้จะมาแย่งตำแหน่งลูกชายของนางไงล่ะ"
จางซิ่วหลานฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว จริงอย่างที่ว่า รายละเอียดบางอย่างคิดลึกไม่ได้ คิดปุ๊บก็เจอปัญหาเต็มไปหมด
ซุนต้าจู้อุทิศตัวให้ครอบครัวนี้มาหลายปี สุดท้ายก็สูญเปล่า ไม่ได้อะไรติดมือเลยแม้แต่น้อย
เรื่องวุ่น ๆ ของบ้านซุนเป็นปัญหาภายใน ฝ่ายซุนเองก็ไม่อยากให้คนนอกมามุงดูเรื่องของตัวเอง อาอวี้พูดไปสองสามประโยคก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
ปัญหาภายในครอบครัวแบบนี้ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองดีแล้ว
จางซิ่วหลานมองดูแล้วยังรู้สึกค้างคาใจ คิดว่าบ้านซุนทำเรื่องแบบนี้แบบหัวหดท้ายหก จบลงง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน
อย่างน้อยก็ควรจะทะเลาะกันต่อไปอีกหน่อยสิ
ด้วยความผิดหวังเล็กน้อย จางซิ่วหลานก็ลาหมอหลินกลับบ้าน พอกลับถึงบ้านก็เห็นข้าวปลาอาหารการกินของตัวเองถูกอุ่นไว้ในหม้อ ความอบอุ่นใจพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ต่อให้อากาศตอนนี้จะร้อนแค่ไหน แต่ที่เด็ก ๆ ยอมอุ่นข้าวไว้ในหม้อให้แม่ นั่นก็คือความกตัญญูทั้งนั้น
พรุ่งนี้เป็นวันหยุด แล้วเด็ก ๆ ก็ไม่ต้องไปโรงเรียน จางซิ่วหลานเลยตื่นสายหน่อย