ระหว่างทางกลับบนรถเมล์ ฉินอันเหนื่อยจนหลับ ฉินซิวหลานอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน ให้ฉินคุนดูแลฉินผิง
ช่วงเวลานี้บนรถคนเยอะ พวกค้ามนุษย์ก็เยอะ ฉินซิวหลานไม่กล้าประมาท
แต่ยิ่งกลัวอะไร ยิ่งเจอสิ่งนั้น!
แน่นอนว่าพวกค้ามนุษย์ไม่ได้สนใจฉินซิวหลาน แต่สนใจสาวสะใภ้สาวคนหนึ่ง
เด็กที่สาวสะใภ้อุ้มอยู่อายุประมาณขวบกว่า หน้าตาน่าเอ็นดูมาก
เธอกับครอบครัวฉินซิวหลานลงรถเมล์ที่ป้ายเดียวกัน
หลังลงรถ ฉินซิวหลานอุ้มฉินอัน เดินตามด้วยฉินคุนและฉินผิง สี่คนกำลังเดินเข้าตรอก ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของสาวสะใภ้ดังมาจากด้านหลัง
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนขโมยเด็ก!”
เสียงของสาวสะใภ้แหบพร่า หน้าขาวซีด ร่างกายสั่นเทิ้มเหมือนใบไม้เหลืองในลมหนาว
สาวสะใภ้อยากวิ่งตาม แต่ขาอ่อนแรงเหมือนเส้นหมี่ ไม่มีแรงจะยกขึ้นมา ได้แต่ร้องเรียกอย่างสิ้นหวัง
ฉินซิวหลานอุ้มฉินอันหันกลับไปมอง เห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งอุ้มเด็กวิ่งหนีไปแล้ว รวดเร็วมากวิ่งไปไกลกว่า 10 เมตร
ต่อหน้าต่อตาเธอยังกล้ามาขโมยเด็ก จะทนได้ยังไง?
ฉินซิวหลานทนไม่ไหว ชาติก่อนทนไม่ได้ ชาตินี้เป็นแม่ยิ่งทนไม่ได้
ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายลูกของเธอ ฉินซิวหลานจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ
เห็นได้ว่าฉินซิวหลานอุ้มฉินอันไว้ พลังขาทั้งสองข้าง ออกตัวเหมือนลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ในสายตาที่สิ้นหวังของสาวสะใภ้ เธอเห็นเพียงเงาคนพัดผ่านไปข้างหน้า จากนั้นก็เหลือเพียงภาพที่จดจำไปชั่วชีวิต