หลังฟังคำบอกเล่าของเฉียนต้าจวี๋ จางเทาก็ขมวดคิ้ว เดิมคิดว่าจะจับคนทรยศได้สักคน ไม่นึกว่าจะดีใจเก้อเสียแล้ว
ในเหตุการณ์ที่จางซิ่วหลานถูกลอบทำร้าย เฉียนต้าจวี๋ถูกคนหลอกใช้ตั้งแต่ต้นจนจบ นอกจากจะได้เพิ่มข้อหาอีกหนึ่งกระทงแล้ว ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยจริง ๆ
เรื่องนี้กระทบเฉียนต้าจวี๋อย่างหนัก จนเกือบร้องไห้เป็นลมไป
ต่อให้เปิดโอกาสให้เฉียนต้าจวี๋สร้างผลงานเพื่อรับความดีความชอบ นางก็ยังคว้าไว้ไม่ได้ เฉียนต้าจวี๋จึงยิ่งเศร้าหนักกว่าเดิม
หลังพบเฉียนต้าจวี๋แล้ว ตอนจางซิ่วหลานเดินออกมาก็พบรองผู้อำนวยการหลินเข้า รองผู้อำนวยการหลินมองจางซิ่วหลานด้วยแววตาซับซ้อนเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าจางซิ่วหลานจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เพียงเตะครั้งเดียวก็ทำให้มือปืนล้มลงหมดสภาพ มือปืนจึงคิดหนีไม่ได้เลย
ที่สำคัญคือพวกเขายังพบของบางอย่างที่นินจามักใช้ติดตัวจากร่างมือปืนด้วย แบบนี้ก็น่าสนใจแล้ว
“ตรวจสอบตัวตนของมือปืนได้หรือยัง?” จางซิ่วหลานถาม
รองผู้อำนวยการหลินส่ายหน้า “ยังเลย ตอนนี้ควบคุมตัวไว้แล้ว รอสอบสวนอยู่ แล้วเจ้า...”
“ข้าไม่มีอะไรจะพูด มือปืนคนนั้นอ่อนแอเกินไป รับมือไม่กี่กระบวนท่าก็ไม่ไหวแล้ว” จางซิ่วหลานรีบตอบ
รองผู้อำนวยการหลินหัวเราะ ช่างเป็นคนที่รับมือไม่กี่กระบวนท่าก็ไม่ไหวจริง ๆ!
แต่ในเมื่อจางซิ่วหลานมาแล้ว เช่นนั้นก็พูดคุยเรื่องคนตระกูลฉินกับนางสักหน่อย รวมถึงชะตากรรมของคนอื่น ๆ ในตระกูลฉินด้วย
เมื่อเชิญจางซิ่วหลานเข้ามาในห้องทำงานแล้ว รองผู้อำนวยการหลินก็ยกน้ำมาให้นางหนึ่งแก้ว จากนั้นจึงนั่งลงตรงข้ามจางซิ่วหลานแล้วถามว่า “ได้พบเฉียนต้าจวี๋แล้วหรือ?”
“พบแล้ว จากที่ได้ยินผู้กองจางพูด เฉียนต้าจวี๋คิดจะรับผิดทุกข้อหา เช่นนั้นคนอื่น ๆ ในตระกูลฉินจะถูกตัดสินโทษเช่นเดียวกันหรือไม่?” จางซิ่วหลานถาม