หลังจากปืนหลุดมือ มือปืนคิดจะใช้วิชาตัวเบาที่หายตัวได้กับอาวุธประชิดตัวหลบหนี แต่ไม่คิดว่าจางซิ่วหลานจะจับตำแหน่งได้แม่นราวกับกำลังเล่นตีตัวตุ่น
มือปืนโผล่หัวมาเมื่อไหร่ จางซิ่วหลานก็ชกลงไปหนึ่งหมัด ทุบหัวมือปืนจนตาลาย อาวุธในมือไม่มีโอกาสได้โจมตี มือปืนทำได้เพียงมุดดินลงไปอีก
เพียงแต่มือปืนเหมือนโดนของเข้าไป ไม่ว่าโผล่จากตรงไหนก็มีหมัดหนึ่งชกเข้าที่หัวรออยู่
สามหมัดผ่านไป มือปืนก็เลิกโผล่หัว เขารู้ดีว่าถ้าโผล่ไปอีกก็ต้องโดนชกหัว หัวของเขาเจ็บจนชาไปหมดแล้ว
นี่คือฝีมือนินจางั้นเหรอ? จางซิ่วหลานส่ายหน้าอย่างผิดหวัง อี๋ๆ ที่แท้จุดแข็งที่สุดของนินจาก็คือการเป็นตัวตุ่นนี่เอง
แค่ทำลายรูตัวตุ่นของพวกมันได้ ความสามารถของพวกมันก็หายไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็คือความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิด
เสียดายที่มือปืนคนนี้ความสามารถในการต่อสู้จริงดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่กล้าประจันหน้ากับจางซิ่วหลานตรงๆ สักที
"ทางโน้น" เสียงตะโกนมาจากที่ไกลๆ จางซิ่วหลานฟังออกว่านั่นเป็นเสียงของรองผู้อำนวยการหลิน จึงรู้ว่าเล่นไม่ได้แล้ว
ดังนั้นในตอนที่มือปืนเตรียมจะหนี จางซิ่วหลานก็เตะเข้าที่บั้นเอวของเขา ร่างของมือปืนปลิวเหมือนโดนหัวรถจักรชน ปลิวออกไปกว่าสิบเมตรก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างหนัก
มองดูมือปืนที่ขยับตัวไม่ได้ จางซิ่วหลานก็เตะเข้าที่ปากของเขาอีกหนึ่งที ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เตะฟันทิ้งก่อนเถอะ จะได้ไม่ต้องกลัวเขาฆ่าตัวตาย
"สหายจาง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม" รองผู้อำนวยการหลินวิ่งเข้ามาใกล้ ถามด้วยความร้อนใจ สายตามองสำรวจจางซิ่วหลานขึ้นลง อยากรู้ว่าเธอบาดเจ็บหรือเปล่า