สิ่งที่โจวเจิ้งซื้อมาเกือบทั้งหมดเป็นของหวังซื่อต้วน ส่วนตัวเขาเองกลับใช้ชีวิตอย่างประหยัดเกินไป
เสื้อผ้าที่ใส่ถูกซักจนซีดขาวแล้วก็ยังไม่เห็นเขาจะซื้อใหม่ให้ตัวเองสักชุด
พอโจวเจิ้งกลับมาถึง ก็เข้าไปคุยกับหวังซื่อต้วนก่อน เอาใจจนเธอยิ้มไม่หุบ แล้วค่อยถือบุหรี่เดินสำรวจไปรอบ ๆ
ก่อนอื่นก็ยื่นบุหรี่ให้ลุงกั๋วมวนหนึ่ง แล้วถามไถ่ว่าที่ลานรวมมีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า พอเห็นกั๋วเสี่ยวเหลียงกลับมา ก็ยังชมอีกหลายประโยค
แต่โจวเจิ้งก็รู้จักกาลเทศะดี ไม่ได้ถามว่ากั๋วเสี่ยวเหลียงสังกัดหน่วยไหน ประจำการอยู่ที่ใด
คุยกับลุงกั๋วเสร็จ ก็ไปเยี่ยมเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ จะว่าไปเยี่ยมก็ใช่ แต่จริง ๆ แล้วคือการบอกให้รู้ว่าบ้านนี้มีผู้ชายอยู่ อย่ามารังแกหวังซื่อต้วนผู้หญิงคนเดียว
แล้วคนขับรถอย่างเขาก็รู้จักคนเยอะ จะไปมีเรื่องด้วยก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่
จากท่าทีของโจวเจิ้งแล้ว เขากลัวว่าหวังซื่อต้วนจะถูกคนที่ลานรวมรังแก ถูกข่มเหง
เดินสำรวจรอบลานรวมจนครบแล้ว โจวเจิ้งถึงจะกลับบ้านอย่างพอใจ
ยายเฟิงปากจัดนึกไม่พอใจพฤติกรรมของโจวเจิ้งนัก แต่ก็ไม่กล้าด่าต่อหน้า ได้แต่บ่นพึมพำอยู่ข้างหลัง
พอเห็นหลิวซานเสียงกับหลิวเอ้อเซียงหน้าตาบวมช้ำหิ้วของออกจากลานรวม ยายเฟิงก็เม้มปากแทบถึงหู คิดว่าไอ้หนุ่มสองคนนี้คงไม่ได้ทำความดีอะไรแน่
วัน ๆ หิ้วกระเป๋าออกไป ข้างนอกทำเรื่องชั่วอะไรก็ไม่รู้ ถึงกับยืนด่าเสียดแทงอยู่ที่หน้าประตู
เอ้อเซียงกับซานเซียงได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่แยแส พวกเขาไม่คิดทะเลาะกับยายเฟิงให้เสียชื่อเสียง