"พี่ซิ่วหลาน ตอนเที่ยงมีเวลามั้ย?" เสียงของหลู่ฟางดังออกมาจากโทรศัพท์ ฟังดูคุ้นเคยสนิทสนม
"มีสิ มีธุระอะไรกับฉันเหรอ?" จางซิ่วหลานถามกลับ
"อื้มๆ มีสิ ฉันอยากเลี้ยงข้าวเธอกับเด็กสามคน ตอนเที่ยงฉันไปรับเธอที่หน่วยงานได้มั้ย?" หลู่ฟางถาม
จางซิ่วหลานเลิกคิ้ว นี่หลู่ฟางเลี้ยงข้าวเหรอ? หรือว่าจะ...?
ในใจเริ่มเดาได้ จางซิ่วหลานยิ้มแล้วพูดว่า "ได้สิ แต่อย่ามาที่หน่วยงานเลย ไปรอที่หน้าโรงเรียนของเด็กๆ ดีกว่า เรานัดเจอกันที่นั่น"
"โอเค งั้นนัดกันตอนเที่ยงหน้าโรงเรียนประถมนะ" หลู่ฟางพูดอย่างมีความสุข
ทั้งคู่คุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสาย จางซิ่วหลานกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน มองไปรอบๆ เห็นคนอื่นๆ ว่างๆ กันหมด ก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
ราวๆ เก้าโมงกว่า รองหัวหน้าหลิวก็ปรากฏตัวที่สำนักงานเขตชุมชน มาหาจางซิ่วหลานแล้วพูดว่า "เจ้าหน้าที่จาง มีงานชิ้นหนึ่งที่ต้องให้เธอช่วยเหลือ"
"งานอะไร?" จางซิ่วหลานถาม
"เธอยังจำฟูตงเซิ่งที่อยู่บ้านปีกตะวันตกในลานหลังของลานใหญ่หมายเลข 1 ได้มั้ย?" รองหัวหน้าหลิวถาม
จางซิ่วหลานเลิกคิ้ว นึกถึงประโยคนั้น: เธอยังจำเซี่ยอวี่เหอที่ริมทะเลสาบต้าหมิงได้มั้ย!
"ฉันจำได้ ตอนนี้จะลงมือจับแล้วเหรอ?" จางซิ่วหลานกำหมัด รอคอยมานานแล้ว
"ใช่ จะลงมือจับแล้ว เป็นการลงมือฉุกเฉินด้วย" รองหัวหน้าหลิวพอพูดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกหงุดหงิด
เดิมทีคดีกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น วางแผนจะค่อยๆ ขุดเอาศัตรูที่ซ่อนตัวลึกที่สุดออกมา ใครจะไปคิดว่าภายในกลับมีปัญหา