ทหารยามคนหนึ่งทำความเคารพนายทหารแก่คุณนายฉิน พร้อมพูดเสียงดังว่า
“ผู้บัญชาการ คุณนาย ข้างในนี้เป็นเอกสารเกี่ยวกับสหายฉินมู่กับภรรยาและลูกของเขา เชิญท่านตรวจทานได้”
พูดจบทหารยามก็วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม
ท่านฉินมือสั่นหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา เปิดออกอย่างยากลำบาก เทเอกสารข้างในออกมา
เอกสารหนามาก มีทั้งเอกสารกระดาษ รูปถ่าย และใบผลการเรียน
ท่านฉินวางเอกสารไว้ตรงกลาง แล้วนั่งอ่านร่วมกับคุณนายฉิน ทั้งคู่ตาแดงก่ำ
เอกสารชุดนี้บันทึกเรื่องราวในวัยเด็กของฉินมู่ เรื่องราวหลังเข้าเป็นทหาร เรื่องราวการแต่งงานมีลูก และเรื่องราวการเสียชีวิตของฉินมู่
เห็นว่าฉินมู่ต้องทำงานหนักที่ไม่เคยทำไหว กินความลำบากที่ไม่เคยหมด ถูกเฆี่ยนตีไม่เคยจบ ผู้เฒ่าทั้งสองรู้สึกเวทนาเหลือเกิน
คิดถึงความดีที่พวกเขามีต่อฉินเซียว ผู้เฒ่าทั้งสองแทบอยากจะตีให้ฉินต้าจ้วงกับภรรยาตาย
คู่นั้นไม่ใช่มนุษย์เลย ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็ไม่ควรทำร้ายกันขนาดนั้น
คุณนายฉินยกมือเช็ดน้ำตา ร้องไห้พูดกับท่านฉินว่า “ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไป และจะไม่ปล่อยพวกที่รู้เห็นเป็นใจด้วย”
“ดี ดี ไม่ปล่อยไป ไม่ปล่อยไป!” ท่านฉินกัดฟัน คิดถึงความดูแลที่เขามีต่อคนบ้านเกิด แล้วหัวใจก็เย็นชืดลง
จะดูแลอะไรได้ อีพวกนั้นล้วนเป็นลูกทรพี
ในห้องขัง ฉินต้าจ้วงนั่งพิงพนักเก้าอี้สอบสวน ถูกแสงไฟสว่างจ้าสาดใส่ตาจนน้ำตาไหลไม่หยุด เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าฉันผิดแล้ว ฉันผิดแล้ว
แต่ไม่ว่าฉินต้าจ้วงจะดูอนาถแค่ไหน ก็ไม่มีใครเห็นใจเขาเลย มีแต่ความคิดว่าคนน่าสงสารย่อมมีสิ่งที่ชวนเกลียด