หวังซื่อต้วนไม่แน่ใจว่าหลานชายของลุงกั๋วจะมาหาเธอหรือเปล่า
แต่เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาหาเธอ เธอต้องส่งข่าวออกไปก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมา
แล้วเครื่องรับส่งวิทยุก็ยังใช้ไม่ได้ชั่วคราว เพราะหูของทหารนั้นไวมาก ถ้าได้ยินอะไรเข้าก็แย่สิ
กลางดึกสิบสองนาฬิกา หวังซื่อต้วนแอบออกจากห้องไป ลอบคลำไปยังบ้านรวมเลขที่ 13
เธอยืนอยู่หน้าประตูบ้านสำรวจรอบด้าน เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงค่อย ๆ ก้าวเท้าออกไปอย่างแผ่วเบา
แต่หวังซื่อต้วนไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังแอบจ้องมองทุกอย่าง และเก็บทุกการเคลื่อนไหวของเธอไว้ในสายตา
เมื่อเห็นหวังซื่อต้วนออกไป อีกฝ่ายก็ตามติดไปอย่างห่าง ๆ กลัวว่าจะทำให้หวังซื่อต้วนสังเกตเห็น
หวังซื่อต้วนผู้ระมัดระวัง ไปวนเวียนอยู่ที่ห้องน้ำสาธารณะรอบหนึ่ง แล้วสำรวจรอบด้านอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา เธอจึงถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นหวังซื่อต้วนก็เปลี่ยนทิศทางสามครั้ง เปลี่ยนเส้นทางสี่ครั้ง หยุดสังเกตการณ์มากกว่าสิบครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายโดยตรง
ตามมาถึงตรงนี้ ถ้าคนที่แอบอยู่ยังไม่เห็นว่าหวังซื่อต้วนน่าสงสัย ก็คงโง่จริง ๆ
หวังซื่อต้วนรีบเดินทางมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ชานเมือง เธอเคาะประตูสองครั้งยาวหนึ่งครั้งสั้นก่อน
รออยู่สองนาที เสียงจากหลังประตูก็ดังขึ้น "ใครน่ะ?"
"อีกาตกลงไปในรังนกฟีนิกซ์" หวังซื่อต้วนตอบเสียงเบา
ชัดๆ ว่าเป็นคำพูดที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องเลยแม้แต่น้อย แต่คนหลังประตูกลับเปิดประตูบ้านออกเบา ๆ