พอถึงเวลาเลิกงาน จางซิ่วหลานเตรียมตัวกลับบ้านแล้ว แต่ด้านนอกกลับมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามา
จางซิ่วหลานฟังเสียงฝีเท้า แล้วสบตากับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ในใจพลันรู้สึกถึงสิ่งไม่ดี
ไม่นานสัญชาตญาณก็เป็นจริง เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาในออฟฟิศ ตะโกนเสียงดัง: “ผู้อำนวยการหวัง ๆ ลานหมายเลข 11 ทะเลาะกันใหญ่แล้ว!”
จางซิ่วหลานเดินตามหลังผู้อำนวยการหวัง อดไม่ได้ที่จะยกมือกุมขมับ สมดังคาด ยิ่งใกล้เวลาเลิกงานก็ยิ่งมีเรื่อง
ผู้อำนวยการหวังเดินอยู่ทางซ้ายของจางซิ่วหลาน เดินไปก็ถามเด็กสาวที่มาส่งข่าวว่า
“หนูน้อย บอกป้าได้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“ผู้อำนวยการหวัง หนูไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ย่าให้หนูมาเรียกท่านเอง
หนูแค่รู้ว่าพี่ซิ่วหยิงทะเลาะกับทางบ้าน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร”
เด็กหญิงอายุแค่ห้าหกขวบ ผมจุกตั้งเป็นเปียชี้ฟ้า พูดจาเป็นเรื่องเป็นราว น่าตาน่ารักมาก
จางซิ่วหลานมองแล้วรู้สึกแปลกใหม่ ยื่นขนมหวานผลไม้สองลูกให้เด็กหญิง เด็กหญิงดีใจจนรีบขอบคุณไม่หยุด
รู้ว่าถามอะไรไม่ได้เพิ่มเติม ผู้อำนวยการหวังจึงไม่เสียเวลา จูงมือเด็กหญิงพร้อมกับจางซิ่วหลานรีบเดินออกไป
พอมาถึงหนานหมายเลข 11 ก็เห็นหน้าลานประตูมีผู้สูงอายุจำนวนมากยืนมุงดูอยู่ พูดคุยกันเสียงเบา
พอเห็นคนจากสำนักงานเขตชุมชนมา ก็พากันหลีกทางให้ จางซิ่วหลานสายตาดี กลับเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยหลายหน้าอยู่ในฝูงชนที่มุงดู