ผู้อำนวยการหวังรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้แม่ลูกคู่นี้ทะเลาะกันต่อไป ต่อให้คุยกันถึงเที่ยงคืนก็คงหาข้อยุติไม่ได้
ไม่มีใครชอบทำงานหลังเลิกงาน ผู้อำนวยการหวังก็เหมือนกัน เขาอยากรีบกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ
เพื่อให้เลิกงานเร็วขึ้น ผู้อำนวยการหวังจึงดึงโจวจี้หงไปที่มุมสงบ แล้วเริ่มสอบถามว่าสองแม่ลูกมีอะไรติดค้างกันหรือไม่
เป็นแม่ลูกแท้ๆ ไม่มีทางโกรธค้างคืน มีอะไรพูดกันตรงๆ ไม่ได้หรือไง
ตอนนี้ผู้อำนวยการหวังยังอยากไกล่เกลี่ย หวังให้แม่ลูกกลับมาดีกันและใช้ชีวิตต่อไป
จางซิ่วหลานจับมือหวังซิ่วหยิง มองเด็กผู้หญิงที่ผอมเหลือแต่กระดูกด้วยความเวทนา
ถ้าไม่ผอมเกินไป โครงหน้าก็ถือว่าดี ตาสองชั้นปากเชอร์รี ถ้าเลี้ยงดูดีๆ ก็เป็นสาวน้อยน่ารักได้
จางซิ่วหลานโชว์บัตรประจำตัวก่อน แล้วพูดเสียงเบา: "ไปคุยกันข้างๆ หน่อยได้ไหม?"
หวังซิ่วหยิงมองบัตรประจำตัวของจางซิ่วหลาน จำไม่ได้ ไม่มีความประทับใจเลยแม้แต่น้อย
ในอดีตชาติ สำนักงานเขตชุมชนมีคนนี้ด้วยหรือ? หวังซิ่วหยิงคิดแล้วคิดอีกก็นึกไม่ออกว่ามีจางซิ่วหลานคนนี้
แต่ท่าทางของจางซิ่วหลานดูใจดี ไม่เหมือนคนร้าย หวังซิ่วหยิงจึงยอมไปคุยกันที่ข้างๆ
ทั้งคู่หามุมสงบ จางซิ่วหลานถามเสียงเบา: "หลังจากตัดขาดความเป็นญาติแล้ว เธอมีที่อยู่ไหม?"
หวังซิ่วหยิงส่ายหน้า จางซิ่วหลานถามอีก: "เรื่องข้าวปลาหาได้ไหม?"
"ฉันทำงานชั่วคราวหารายได้ได้ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เก็บขยะขาย ขอแค่มีข้าวกินก็พอ" หวังซิ่วหยิงพูดเสียงเบา