เพื่อนบ้านต่างโผล่หัวมามองดูเรื่องสนุกกันเป็นแถว บางคนก็กระซิบถามกันว่าสหายจากสำนักงานเขตชุมชนทั้งสองคนมาที่บ้านตระกูลอวี๋ทำไมกันนะ
บ้านตระกูลอวี๋เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นประปราย ข่าวสารต่าง ๆ แพร่กระจายออกไปในกลุ่มคน
ข่าวแพร่เร็วมาก ไม่นานนักเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลอวี๋ก็รู้กันทั่ว ไม่ว่าจะคนทำงานหรือคนว่างงานก็รู้ว่าอวี๋เย้าจู่ข่มเหงภรรยาและทุบตีลูกชายที่บ้าน
ได้ยินว่าลูกชายคนโตของบ้านตระกูลอวี๋ถูกตีจนซี่โครงหักไปสองซี่ด้วยนะ
อวี๋เย้าจู่ได้ยินเสียงนินทาหน้าประตู โกรธจนหน้าเขียว เขาเผลอยกนิ้วขึ้นเป็นดอกบัวโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหลม:
“สหายหม่า สหายจาง พวกคุณอย่าไปเชื่อพวกเขาพูดจาเหลวไหล ผมไม่ได้ข่มเหงภรรยา ไม่ได้ทุบตีลูกชาย ผม...”
พอเห็นจางซิ่วหลานจ้องที่นิ้วของเขา อวี๋เย้าจู่ก็รีบเก็บนิ้ว กำมือแน่น แล้วพูดต่อ
“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ลูกชายคนโตมันดื้อ ผมรีบร้อนโมโหเลยเผลอมือแรงไปหน่อย ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร”
อวี๋เย้าจู่ไม่อยากเสียชื่อเสียง รีบแก้ตัวด้วยความร้อนใจ พี่หม่าและจางซิ่วหลานไม่ได้รีบพูดอะไร ตั้งใจฟังเขาอธิบายอย่างเงียบ ๆ
สายตาของทั้งคู่ตรงเกินไป จนอวี๋เย้าจู่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี น้ำเสียงที่แก้ตัวค่อย ๆ เบาลง
สุดท้ายอวี๋เย้าจู่ก็ยอมแพ้ ไม่แก้ตัวอีก เงียบ ๆ ก้มหน้า ใช้นิ้วบิดชายเสื้อด้วยความไม่สบายใจสุด ๆ
พี่หม่ามองท่าทางแบบผู้หญิงของผู้ชายคนนี้แล้วถอนหายใจ “สหายอวี๋เย้าจู่ คุณยังไม่รู้สึกถึงความผิดของตัวเองอีกหรือ?”