หลังจากฉินคุนแสดงท่าที ฉินผิงและฉินอันก็ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นพูดตาม โดยบอกว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตให้เป็นความภาคภูมิใจของแม่ เป็นลูกที่ดีของบ้าน และไม่ทำให้แม่ต้องขายหน้า
สามตัวเล็กทำให้จางซิ่วหลานซาบซึ้งใจแทบจะละลาย
"ลูกแม่คนงาม พวกเธอคือความภาคภูมิใจของฉันตลอดมานะ" จางซิ่วหลานกะพริบตากลมโต พูดออกมาจากใจจริง ๆ ขณะนั้น
"พวกเธอสามคนคือความภาคภูมิใจของฉัน ตราบใดที่พวกเธอไม่ขโมย ไม่ปล้น ไม่ขายชาติ และใช้ชีวิตด้วยความสามารถของตัวเอง พวกเธอก็จะเป็นความภาคภูมิใจของฉันตลอดไป
บนโลกนี้ไม่ได้มีแค่ความสำเร็จและการมีชื่อเสียงเท่านั้นที่จะทำให้แม่ภาคภูมิใจ การใช้ชีวิตอย่างดี มีความสุข และรักษาความดีงามของตัวเอง ก็เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจเช่นกัน"
จางซิ่วหลานกลัวลูกทั้งสามจะกลายเป็นเด็กเครียดเกินวัย เลยรีบลดความกดดันให้พวกเขา ป้ายะ ยังเด็กอย่าเพิ่งเครียดขนาดนั้น ไม่งั้นแม่ต้องเครียดตายตามแน่ ๆ
บ้านเราไม่ขาดเงิน ไม่ขาดอำนาจ ไม่จำเป็นต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นจริง ๆ
หลังอาหารเย็น พ่อแม่ลูกสามคนเขียนการบ้านเสร็จ แล้วฝึกคัดตัวอักษรอีกยี่สิบนาที ก่อนจะออกไปออกกำลังกายตอนเย็น
พอเริ่มออกกำลังกายตอนเย็น โต๊ะเล็ก ๆ หน้าร้านของจางซิ่วหลานก็มีคนมานั่งเพิ่มอีกสามคน
จางซิ่วหลานชงชาให้ทั้งสามคน แล้วยิ้มถาม "คุณป้าลิน ดูหลินซวงสิ สูงขึ้นเยอะเลยใช่ไหม"
"สูงขึ้นจริง ๆ นะ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนสูงขึ้นตั้งสองเซนติเมตร" ยายหลินพูดด้วยความภาคภูมิใจ "ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนพูดว่าฝึกศิลปะการต่อสู้ช่วยเพิ่มความสูงได้ ฉันก็คิดว่าเล่าลือ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะได้ผลจริง ๆ นะ"