ซุนพ่านตี้คิดถึงความจริงที่ว่าที่บ้านมีเงินพอจะซื้องานให้ลูกสาวทั้งสองคน แต่กลับบังคับให้พวกเขาลงไปบุกเบิกชนบท ทำให้เธอต้องพลัดพรากจากลูก ซุนพ่านตี้จึงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นทั้งใจ
เธอโกรธ โกรธฉินต้าจ้วงที่โหดร้าย โกรธเฉียนต้าจวี๋ที่ชั่วร้าย และโกรธฉินเหวินที่ไร้ประโยชน์ ไม่ได้ทำหน้าที่พ่อ
ซุนพ่านตี้โกรธไปทั่ว แต่กลับไม่โกรธตัวเองที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ถ้าเธอซึ่งเป็นแม่อยากจะออกหน้าแทนลูกสาว ลูกสาวทั้งสามคนจะต้องมีชะตากรรมแบบนั้นหรือ?
ฉินเหวินกลับมาถึงบ้านก็นั่งอยู่ที่หน้าประตูเหมือนรูปปั้นไม่ขยับเขยื้อน ซุนพ่านตี้กลับมาเขาก็ไม่แม้แต่จะมอง
ฉินเหวินกำลังคิดว่าชีวิตที่ดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ครอบครัวของพวกเขาแยกบ้านกับจางซิ่วหลานไปแล้วแท้ๆ ทำไมยังต้องลงมือกับจางซิ่วหลานอีก? ทำไมกัน?
เหมือนเป็นเพราะแม่พูดว่าจางซิ่วหลานแย่งโชคชะตาดีๆ ของพวกเขาไป ถ้าจางซิ่วหลานอยู่ดี พวกเขาก็จะอยู่ไม่ดี ใช่แบบนั้นไหม?
นี่มันเรื่องงมงายชัดๆ ตอนนั้นเขาทำไมถึงยอมร่วมวางแผนกับจางซิ่วหลานได้ลงคอ?
ฉินเหวินนั่งอยู่ตรงนั้นเริ่มทบทวน อันที่จริงตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะวางแผนกับจางซิ่วหลาน เพราะต่างคนต่างอยู่คนละครอบครัวกันแล้ว
แม่บอกว่างานของจางซิ่วหลานขายได้ตั้งพันกว่าหยวน ยังบอกอีกว่ามีคนสนใจลูกสามคนของฉินคุน ขายทั้งสามคนรวมกันก็ได้เงินหลายพัน
ใช่แบบนั้นไหม?
ฉินเหวินต้องยอมรับว่าตอนที่ได้ยินคำว่าหลายพันหยวน เขาโลภมาก โลภจริงๆ