จางซิ่วหลานคิดไปตลอดทางจนถึงสำนักงานเขตชุมชนก็ยังคิดไม่ออกว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน ฉินซานยาไม่ได้หนีตามผู้ชายคนนั้นไปจริงๆ หรือไง?
แต่เงินก็ขโมยไปแล้ว คนก็หายไป ฉินซานยาจะไปที่ไหนได้ล่ะ?
“ซิ่วหลาน คิดอะไรอยู่หรือ?” พี่หม่าเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“อ๋อ ไม่มีอะไร พี่เรียกฉันมีธุระหรือ?” จางซิ่วหลานถามกลับ
“มีเรื่องนิดหน่อย สองวันมานี้ฉันนึกถึงเรื่องหนึ่งแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เธอเป็นคนละเอียดรอบคอบ สังเกตเก่ง อยากให้เธอไปกับฉันเพื่อตามไปเยี่ยมอีกครั้งได้ไหม”
“ได้สิ ไปตอนนี้เลยไหม?” จางซิ่วหลานถาม ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต อะไรๆ ก็เพื่อกินเม็ดแตงโมสิ ไม่สิ เพื่อทำงานต่างหาก
“ถ้าเธอไม่ยุ่ง เราก็ไปตอนนี้เลย ไปไม่ได้ก็ไม่รู้สึกสบายใจ ยังไงก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหายไป”
พี่หม่ามองด้วยความคาดหวัง อยากให้ออกไปตอนนี้เลย เธอเป็นกังวลกับเรื่องนั้นมามาก อยากแก้ไขให้จบๆ ไป
“ได้ งั้นเราไปกันตอนนี้เลย” จางซิ่วหลานหยิบกระเป๋าเดินออกไปทันที นั่งนานๆ ก็ไม่สบายตัว ออกไปเดินเล่นก็ดี
เห็นจางซิ่วหลานให้ความร่วมมือ พี่หม่าก็ดีใจมาก ตอนจะออกมาก็เรียกผู้อำนวยการหวังคู่หูของเธอไปด้วย
ความหมายชัดเจน ถ้าเจอปัญหาจริงๆ ผลงานก็เป็นของสามคน จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันทีหลัง
ถึงผลงานจะดี แต่ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานก็ต้องดูแล นี่คือมนุษย์สัมพันธ์
จางซิ่วหลานไม่ใช่คนโง่ เธอไม่รังเกียจเรื่องพวกนี้เลย ขอแค่ได้ทำงานอย่างมีความสุขและกินเม็ดแตงโม ก็พอแล้ว