เห็นจางซิ่วหลานนั่งกลับลงบนเก้าอี้ ผู้อำนวยการหวังกับพี่หม่าได้คุยกับเฉินเสี่ยวเหลียนต่ออีกสิบนาที ก่อนจะลุกขึ้นลากลับ
เฉินเสี่ยวเหลียนมองตามพวกเขาจนลับตา ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าทั้งสามคนมาด้วยกันเพื่ออะไรกันแน่
มาซ้ำรอบจริง ๆ หรือ?
ช่างเถอะ จะจริงหรือไม่จริง คอยดูว่าหลังจากนี้พวกเขาจะมาอีกหรือไม่ก็รู้
บ้านหลังหลักนั่นดูปกติดี ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการหวังมาซ้ำรอบอะไร?
ออกจากบ้านเลขที่ 1 ผู้อำนวยการหวังมองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีใครสนใจตรงนี้ จึงถามเสียงเบา:
“ซิ่วหลาน เธอพอจะเห็นอะไรบ้างไหม?”
“ผู้อำนวยการหวัง พี่หม่า พวกคุณไม่รู้สึกว่าเฉินเสี่ยวเหลียนหน้าตา ท่าทาง คล้ายผู้หญิงญี่ปุ่นมากหรือ?”
จางซิ่วหลานพูดจบก็โยนระเบิดลงมาก้อนหนึ่ง พอเห็นสีหน้าตกใจของทั้งคู่ จางซิ่วหลานก็ทำท่าทางหลายอย่างให้ดู
นั่นคือตอนที่เฉินเสี่ยวเหลียนนั่งอยู่ ท่าทางของขาและมือ รวมถึงตอนพูดที่ผงกหัวและโค้งตัว
จะว่าเฉินเสี่ยวเหลียนมีมารยาทงดงามก็ไม่เชิง มารยาทของนางเหมือนกับความเป็นทาสที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก
แน่นอนว่าจางซิ่วหลานจะไม่พูดตรงขนาดนั้น เธอให้เวลาผู้อำนวยการหวังกับพี่หม่าได้คิดกันก่อน
ครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการหวังกับพี่หม่าเหลือบมองกันและกัน ต่างตบมือเข้าใจทันที
ก็บอกแล้วว่ามีอะไรที่มันไม่ชอบมาพากล สุดท้ายแล้ว ความสงสัยของพวกเขาถูกต้อง มันผิดปกติจริง ๆ
พวกเขาก็เป็นผู้หญิง รู้จักวิธีต้อนรับแขก เข้าใจมารยาท แต่พวกเขาทำท่าทางแบบเฉินเสี่ยวเหลียนไม่ได้