มาถึงห้องสอบสวนห้องที่สอง หลู่ฟางชี้ไปที่ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน พูดว่า "คนนี้ชื่อหลิวปัว เป็นเจ้าของบ้านในชนบทหลังนั้น"
หลิวปัวมองคนสามคนที่เดินเข้ามา แล้วทำเป็นพูดอย่างน่าสงสาร:
"ฉันบอกแล้วว่าบ้านนั้นให้คนอื่นเช่าไปแล้ว ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น พวกคุณจะปล่อยฉันไปเมื่อไหร่?"
"ถึงพวกคุณจะขังฉันจนตาย ฉันก็ไม่รู้อะไรอยู่ดี ขอร้องล่ะ ช่วยปล่อยฉันเถอะ"
จางซิ่วหลานกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของหลิวปัว คนคนนี้หน้าตาเจ้าเล่ห์ ตาดุ๊กดิ๊ก ดูไม่ใช่คนดี
จางซิ่วหลานจึงไม่พูดพล่ามทำเพลง ตบหน้าหลิวปัวหนึ่งฉาด จนหลิวปัวอ้าปากจะด่า แต่ไม่นานก็ด่าออกมาไม่ได้
พอเห็นจางซิ่วหลานกับพวกเดินจากไป หลิวปัวก็ร้อนใจมาก ถึงเขาจะโง่แค่ไหนก็รู้ว่าคนพวกนี้ไม่ปกติ เขาตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว
จางซิ่วหลานไม่สนใจว่าหลิวปัวจะเป็นสายลับศัตรูจริงหรือไม่ ตั้งแต่ที่กล้าให้สายลับเช่าบ้าน ถ้าจะบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ใครจะเชื่อ?
แล้วในบ้านยังฝังของมีค่าไว้มากมายขนาดนั้น ถ้าไม่มีหลิวปัวคนในพื้นที่คอยอำพราง จะเป็นไปได้หรือ?
ห้องสอบสวนห้องที่สามขังคนชื่อเจิงหมิ่น เป็นสหายหญิง และเป็นเจ้าของสมบัติชุดนั้น
เจิงหมิ่นหน้าตาสวยมาก แต่งตัวก็ประณีต เวลามองคน หางตาจะเชิดขึ้น สื่อถึงการยั่วยวน
จางซิ่วหลานมองเจิงหมิ่น แล้วถามเสียงเบา "คนนี้ถึงจะเป็นกระดูกแข็งจริงๆ สองคนก่อนหน้านี้เป็นแค่ของแถม"
หลู่ฟางชูนิ้วโป้งให้ "เธอรู้ได้ยังไง?"